Καμιά φορά...

Συνήθιζα να θεωρώ κάποιους ανθρώπους όμορφους και κάποιους άσχημους.

Χάζευα τα άγνωστα πρόσωπα στα τρένα.

Αυτή η κοπέλα είναι πανέμορφη.

Είναι πολύ μεγάλος για να φοράει τόσο έντονα ρούχα.

Αυτό το χτένισμα είναι άσχημο.

Αυτό το χαμόγελο είναι γοητευτικό.

Οι περισσότεροι μπαίνουν σ' αυτή τη διαδικασία ασυναίσθητα.

Έτσι σχηματίζεται η "προσωπική προτίμηση".

Τι είδους άνθρωποι σε έλκουν εμφανησιακά.

Ποια χαρακτηριστικά σε απωθούν.

Έχω αλλάξει.

Σκέφτομαι ότι δε γνώρισα ποτέ κάποιον άσχημο άνθρωπο.

Σκέφτομαι ότι είναι όλοι υπέροχοι.

Αν παρατηρήσεις τα πρόσωπά τους - όλων αυτών των άγνωστων ανθρώπων - θα το δεις.

Πως τα μάτια τους έχουν πάντα μαγεία.

Αν τους χαρίσεις ένα χαμόγελο θα στο ανταποδώσουν - αν όχι αμέσως, αν όχι μπροστά σου, τότε σίγουρα όταν δε θα είσαι εκεί.

Έμαθα κάτι.

Έπρεπε να το ξέρω χρόνια πριν.

Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σου κρατά κρυφό το ποιός είσαι, μα συμβαίνει.

Έμαθα ποια είμαι.

Τα κομμάτια του χαώδους παζλ συνδέθηκαν και τα σκόρπια στοιχεία βρήκαν το νόημά τους.

Όλα τα σπίτια κρύβουν μυστικά, μου έλεγες.

Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται εκεί έξω, μου έλεγες.

Εύχομαι να μην ήξερα.

Μα κάτι έχει αλλάξει - ολοι έχουν μυστικά, κι ίσως τα μυστικά να είναι άσχημα.

Μα ξαφνικά δε μπορώ να δω τίποτα άσχημο, σε κανέναν.

Τι ανόητο πλάσμα, ο άνθρωπος.

Θέλει να βιώσει το σοκ, την απάτη, και μόνο έτσι είναι ικανός να δει και την ομορφιά.

Ίσως αυτή να είμαι απλά εγώ.

Ίσως κάποιοι είχαν την ικανότητα να βλέπουν την ομορφιά απ'την αρχή.

Μα εγώ ήμουν πάντα άνθρωπος δύσκολος και συχνά εγωίστρια με όλους τους λάθος τρόπους.

Δεν ξέρω αν πρέπει να πω σ' ευχαριστώ ή σε μισώ.

Δεν ξέρω αν πρέπει να είμαι ευγνώμων ή θυμωμένη.

Μου είπες το Μυστικό, και πέρασα τις επόμενες μερικές μέρες ανακυκλώνοντάς το στο μυαλό μου.

Ένιωσα πιο δυστυχισμένη από ποτέ.

Θέλσα να μην είχα γεννηθεί.

Μίσησα τα πάντα.

Κι ύστερα τα αγάπησα απ'την αρχή.

Και είμαι πιο ευτυχισμένη από ποτέ.

Είναι όλα όμορφα, ξέρεις.

Είναι όλα μαγικά...

Για σένα.

Και πώς να μπορέσω να στο πω;

Πώς να σε προδώσω;

Πώς να σβήσω για πάντα τα όσα πιστεύεις;

Ξέρω ότι πίστεψες στους ανθρώπους, ξέρω ότι δε φαντάστηκες ποτέ την προδοσία μου.

Η δική σου ήταν καθημερινή, κι ας μην το κατάλαβες ποτέ, κι ας μην έφταιξες ποτέ.

Δεν μπορώ να σε αναγκάσω να μ' αγαπήσεις.

Δε μπορώ να σταματήσω να σ' αγαπώ.

Δε μπορώ να πάψω να νιώθω το Λάθος, μα δεν ξέρω πότε ακριβώς έγινε.

Ήταν όταν σκέφτηκα για πρώτη φορά πως είσαι όμορφη;

Ήταν η πρώτη φορά που σε φίλησα;

Ήταν η πρώτη φορά που σου είπα ψέματα προκειμένου να σε κρατήσω κοντά μου;

Όταν σε αγάπησα;

Όταν σε μίσησα;

Όταν σε αγάπησα ξανά;

Όταν κοιμήθηκες στην αγκαλιά μου, ψιθυριζοντας "είμαι δική σου";

Ήρθε η στιγμή να φύγω.

Όσοι με ξέρουν καλά θα καταλάβουν.

Πάντοτε έχτιζα σχέσεις όμοιες με έργα τέχνης: πανέμορφες, παράλογες, διαστροφικές.

Πάντα διέλυα ό,τι σημαντικότερο είχα όταν έφτανε στο απόγειό του, στην καλύτερη στιγμή του.

Η καλύτερη λύση, για να μην το δω ποτέ να καταστρέφεται.

Μη με μισήσεις που σ' αφήνω.

Δε μπόρεσα ποτέ να είμαι το άτομο που γινόμουν όταν ήμουν κοντά σου.

Αυτό το τέλειο, ειλικρινές, ευχάριστο πλάσμα που ξέρει να περνάει καλά και να νοιάζεται πάντα για τους άλλους.

Δεν έμαθες ποτέ ποια είμαι.

Γιατί μαζί σου ήμουν ό,τι καλύτερο γνώρισα.

Γιατί εσύ με έκανες έτσι.

Και σ' ευχαριστώ.

Μα ήρθε η στιγμή να σε ελευθερώσω από τα δεσμά μου.

Ήρθε η στιγμή να αναπνεύσεις.

Να σταθείς στα πόδια σου.

Και να αφήσεις μια ταλαιπωρημένη ψυχή σαν τη δική μου για έργα πιο δύσκολα, πιο δυσνόητα, πιο επικίνδυνα.

"Δεν είμαι εγώ γι' αυτά", είχες πει.

Δεν είσαι.

Ένα κομμάτι μου πεθαίνει στην αποχώρησή σου.

Μα τα λόγια είναι περιττά, καρδιά μου.

Τα ξέρεις ήδη όλα.

Καλό σου ταξίδι -- μακριά μου.

Dear Mirror...

Ξέρεις εσύ.

Πάντα ήξερες.

(Δε σε φοβάμαι, όχι. Μπορείς να με κάνεις ό,τι θες κι εγώ θα παραμείνω εδώ, γιατί είσαι ο μόνος τρόπος να ζήσω.)

Κοιτάζω το πρόσωπό μου στον καθρέφτη. Καθαρίζω με την παλάμη τους υδρατμούς και κοιτώ βαθιά μέσα στα μάτια μου.

Μπορεί και να φοβάμαι. Ναι, εαυτέ μου, μπορεί να χάνω το μέτρημα.

(Ποιά είναι τα σωστά, ποιά είναι τα λάθη, ποιά τα γεγονότα, ποιά τα όνειρα.)

Σε κοιτώ κι αναρωτιέμαι ποιά δύναμη σε βοήθησε να φτάσεις ως εδώ και ποιά κατάρα σε έσπρωξε μακριά απ'όσα ποτέ δεν μπόρεσες.

Κάποτε σε μίσησα.

Μετά σε λάτρεψα.

Ίσως και να σε ξέχασα, μερικές φορές.

Τώρα είσαι εδώ και με πιάνεις απ'το λαιμό, εσύ, η βαθύτερη συνείδησή μου, και δεν έχω άλλη επιλογή παρά να αναλογιστώ την αληθινή σου Μοίρα και τα αληθινά σου Αμαρτήματα.

Κάποιος μου είχε πει πως είσαι δαίμονας.

Κάποιος άλλος υποστήριξε πως τίποτα δεν είναι αληθινό παρά μόνο τα μυστικά σου.

Σε κοιτώ με περιέργεια, σα να σε βλέπω πρώτη φορά.

Ξέρω το όνομά σου, ξέρω τις πράξεις σου, ξέρω τις σκέψεις σου.

Μα δεν έχω ιδέα ποιός είσαι.

Φοβάμαι αυτό που μπορεί να θελήσεις αύριο.

Τρέμω τις ιδέες σου που είναι πάντα καταστροφικές και αλλόκοτες, σαν παραμύθι ψυχεδελικό ή σαν ιστορία παραλλαγμένη.

Τα σχέδιά σου ποτέ δεν πιάσαν τόπο.

Σε οδήγησαν όμως σε μονοπάτια καινoύργια και πάντα την γλίτωνες με μια νέα εμπειρία.

Πολλά τα κομμάτια του παζλ.

Πολλοί οι άνθρωποι.

Κουτιά κρυμμένα καλά, κάτω από κρεβάτια, πίσω από βιβλία.

Πάτα σε έκρυβα απ'τους άλλους γιατί ήσουν Αλλιώς.

Σύντομα θα μας καταλάβουν.

Σύντομα θα πρέπει να βρεις ένα ψέμα και μια δικαιολογία.

Ξέρεις εσύ.

Τα'χεις μάθει καλά αυτά.

Έχουν τρυπώσει στο πετσί σου και σ' έχουν κάνει θύμα τους, γιατί εξαρτάσαι.

Γιατί είσαι Αλλιώς και αν κάποιος το καταλάβει θα πρέπει να χαθείς.

Ή να το αντιμετωπίσεις.

Ζωγραφίζω με το μυαλό μου μια καρδιά και βρίσκω μέσα της ονόματα πολλά και μπερδεμένα.

Δε τους είπα ποτέ να ριζώσουν εδώ, ποτέ δεν είχαν το δικαίωμα.

Ανοιγοκλείνω τα μάτια και αντιμετωπίζω το άγνωστο βλέμμα του καθρέφτη μου για άλλη μία φορά.

Τα μυστικά είναι μυστικά και η ζωή ζωή. Τίποτα δεν έχει θέση μέσα στο άλλο, γιατί τα μυστικά είναι θάνατος, μα είναι ταυτόχρονα ο μόνος θάνατος που μπορεί να σε σώσει απ'την ίδια τη ζωή.

Ο μόνος θάνατος που μπορεί να σε σπρώξει ξανά μέσα στον κύκλο της καθημερινότητας, αφού σου δώσει πρώτα γνώση.

(Γνώση που έχεις μόνο εσύ, γνώση που σου δίνει δύναμη, γνώση που θελοντας και μη σε κάνει, τελικά, Αλλιώς.)

Μη με φοβάσαι.

Ποτέ μη φοβηθείς.

Ξέρω καλά ποια είμαι.

Κι αν κάποια κομμάτια του παζλ τα πετώ, είναι μονάχα για να βάλω στη θέση τους άλλα.

Πιο ταιριαστά.

Περιέργεια.

Αγαπητή Κ.

Δεν ξέρω τι περιμένεις από μένα.

Δεν ξέρω πως μπόρεσες να με προδώσεις.

Σου έδωσα τα πάντα κι εσύ κατάφερες να μου πάρεις ακόμα περισσότερα.

Δε σε μισώ.

Είναι όλα ένας εφιάλτης.

Δεν μπορεί να το έκανες αυτό.

Εσύ δε θα το έκανες ποτέ αυτό.

Σε μισώ.

Κάποια μυστικά πρέπει να μένουν κρυμμένα.

Για το καλό σου.

Για το καλό μας.

Δεν ξέρω πώς μπόρεσες.

Εκμεταλλεύομαι την κατάσταση και σε φιλώ.

Δεν έπρεπε να ξέρεις.

Δεν έπρεπε ποτέ να δεις την αδύναμη πλευρά μου.

Με ρωτάς αν θα σε μισήσω.

Με ρωτάς αν θα μείνω για πάντα δίπλα σου.

Μπορεί να είμαι ανόητη που σ' αγαπάω.

Μα δε θα άλλαζα για τίποτα στον κόσμο αυτή την ανοησία.

Λίγο πριν μάθω τι έκανες, σου υποσχέθηκα πως δε θα σου πω ποτέ ψέμματα. Πως δε θα σε πουλήσω ποτέ. Πως δε θα σε αφήσω ποτέ μόνη.

Τώρα καταλαβαίνω πως πρέπει να ακουγόμουν.

Τώρα καταλαβαίνεις κι εσύ.

Γιατί τώρα με ξέρεις κι εσύ στο βαθμό που σε ξέρω εγώ.

Δεν είμαι αφελής, θυμήσου το αυτό.

***

"Αυτό είναι το ημερολόγιό μου."

"Ωχ! Και τι γράφεις;"

"Διάφορα πράγματα. Τα γράφω σαν επιστολές. Αγαπητέ τάδε, αυτό. Αγαπητέ ταδε, εκείνο. Γράφω και για σένα εκεί."

"Τι γράφεις για μένα;"

"Δεν πρόκειται να σου πω."

Το ξανατοποθετώ στο ράφι και βλέπω το βλέμμα σου να ακολουθεί το τετράδιο.

Με πιάνει ένας φόβος ότι μια μέρα θα απαιτήσεις να στο διαβάσω.

Ξέρω ότι κάποια μέρα, με κάποιο τρόπο, θα το διαβάσεις.

(Δεν περίμενα ποτέ να το κάνεις κρυφά.)

Μα εκείνη τη μέρα κοίταξα τα μάτια σου, κι ευχήθηκα όταν έρθει η στιγμή, να είμαι έτοιμη να σου μιλήσω ανοιχτά.

Να πάψω να είμαι δειλή.

Η περιέργεια σκοτώνει, λένε.

Ίσως πράγματι να σκοτώνει.

Να σκοτώνει την αξιοπρέπεια, τα ιδανικά, την εμπιστοσύνη.

Με έχεις αδειάσει, καρδιά μου.

Σήμερα με έκανες κομμάτια.

Μα την αγάπη μου τίποτα δεν μπορεί να τη σκοτώσει.

Σου είπα ότι σε θέλω δίπλα μου και δεν το παίρνω πίσω.

Λυπάμαι.

Αν ήσουν εδώ...

Αν ήσουν εδώ...

Θα καταλάβαινες.

Θα ένιωθες.

Θα αγαπούσες.

Αν μπορούσες να δεις...

Θα φοβόσουν.

Θα τρόμαζες.

Θα κόμπιαζες.

Μα αν ερωτευόσουν... θα 'σουν δικός μου.

Για πάντα.

Δεν είσαι έρωτας...

Φίλησα τα χείλη σου κι είχαν τη γεύση του τσιγάρου και του φτηνού κρασιού.

Σ' αγκάλιασα και μου φάνηκε τρελό που ένιωσα και τα δικά σου χέρια να τυλίγονται γύρω μου.

Πρέπει να ονειρεύομαι.

Γιατί είσαι εδώ;

Πως είναι δυνατόν να μη με μισείς γι' αυτό που μόλις έκανα;

Δεν σ' έχω ερωτευτεί.

Λόγια που θέλω να σου φωνάξω.

Λόγια που δικαιούσαι να ακούσεις, για να μπορέσεις να φύγεις μακριά μου και να σώσουμε και οι δύο τις ζωές μας.

Δε λέω τίποτα.

Σε φιλάω με πάθος, εξάρτηση, φόβο.

Δεν τολμώ να συνεχίσω.

Δεν τολμώ να σταματήσω.

Μη φύγεις.

Μη σταματήσεις να με φιλάς.

Σφίγγω τη μπλούζα σου στα χέρια μου σε μια προσπάθεια να σε κρατήσω κολλημένο στο σώμα μου για πάντα.

Σε λίγες στιγμές θα 'χουν όλα τελειώσει.

Σου πιάνω το χέρι και τα δάχτυλά σου μπλέκονται στα δικά μου.

Σ' αγαπώ.

Κι αν μ' αφήσεις τώρα, κάτι μέσα μου θα πεθάνει και δε θα μπορέσω ποτέ να το επαναφέρω στη ζωή.

...Μ' αφήνεις.

Κάνω ένα βήμα πίσω και κοιτάζω βαθιά μέσα στα μάτια σου.

Το αντιμετωπίζεις για μερικά δευτερόλεπτα, κι ύστερα γυρνάς το βλέμμα σου αλλού και ξέρω πως θα πρέπει να ξεχάσω τα πάντα.

Τίποτα δε συνέβη ποτέ.

Τίποτα δεν πρέπει να μαθευτεί ποτέ.

Δε σ' έχω ερωτευτεί.

Ξέρω πώς είναι ο έρωτας.

Ξέρω πώς είναι το πάθος.

Ξέρω πώς είναι η αγάπη.

Δεν είσαι τίποτα από αυτά.

Είσαι κάτι άγνωστο, αλλόκοτο.

Κάτι μοναδικό.

Κάτι που ξέρουμε κι οι δυο πως είναι αρκετά επικίνδυνο και για τους δυο μας.

Παίρνω μια βαθιά ανάσα και κοιτώ το σκοτεινό δρόμο ελπίζοντας πως δε θα χρειαστεί να κοιτάξω εσένα ποτέ ξανά.

Νιώθω το βλέμμα σου πάνω μου.

Χαμογελώ.

Ίσως, τελικά, να είσαι κάτι δυνατότερο απ'ό,τι είχα ποτέ φανταστεί.

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω...

Κάποτε η Σκιά χαμογέλασε - γιατί είχε ξεχάσει τη σκοτεινή υπόστασή της.

Το χαμόγελό της έμοιασε με χαμόγελο τρελού, και ο κόσμος απομακρύνθηκε γοργά.

Η Σκιά σταμάτησε να χαμογελά. Φοβήθηκε πως θα πληγώσει τους Άλλους, και οι Άλλοι ήταν σημαντικοί, και δεν έπρεπε να πληγωθούν.

Κάποτε η Σκιά ήταν ζωντανή. Χρώματα αλλόκοτα τύλιγαν την ύπαρξή της, και τα μάτια της αντιμετώπιζαν τα πάντα με περιέργεια παιδική και ύφος εξερευνητικό.

Κάποτε η Σκιά είπε πολλά:

Σ' αγαπώ.

Μη μ' αφήσεις ποτέ.

Σημαίνεις τα πάντα για μένα.

Φύγε.

Σε σκεφτόμουν.

...Αν σε φιλούσα;

Δε με φοβάσαι;

Άνθρωποι μεταξύ τους διαφορετικοί και άγνωστοι άκουσαν με τη σειρά τους κάποια από τα λόγια αυτά.

Όλοι τους αγαπήθηκαν εξίσου παράφορα και καθόλου.

Η Σκιά δε θα πει ποτέ ποια ήταν η Μία Αγάπη.

Της αρκεί που μπορεί ακόμα να τη θυμάται τα βράδια.

Και να πεθαίνει σιωπηλά κι ευλαβικά.

Καμιά φορά η Σκιά αναρωτιέται μήπως δεν είναι σκιά.

Μήπως η υπόστασή της είναι κάτι ισχυρότερο, ομορφότερο, πιο αληθινό.

Η Σκιά δε μιλάει πολύ πια.

Δε λέει "σ' αγαπώ".

Λέει "καλημέρα."

Δε λέει "μείνε."

Λέει "αντίο."

Και τα σημαντικά κρύβονται, και με τον καιρό ξεθωριάζουν, και σύντομα θα εξαφανιστούν.

Και τότε δε θα υπάρχει καμιλα αμφιβολία για την υπόστασή της.

Do You Want To Know A Secret?

Δε θα είμαι ποτέ αρκετή για σένα.

Δε θα χαμογελάσεις ποτέ απλά και μόνο επειδή σκέφτηκες το πρόσωπό μου, τα λόγια μου, το άγγιγμά μου.

Δε θα έχουμε ποτέ τις στιγμές που κάποτε μαζί σχεδιάζαμε.

Σε βλέπω να δέχεσαι το ένα "σ' αγαπώ" μετά το άλλο. Να πληγώνεσαι. Να πονάς γι' ανθρώπους που εμπιστεύτηκες μα που ποτέ δεν έδωσαν για σένα αυτά που μπορώ να σου δώσω εγώ.

Αυτά που ΘΕΛΩ να σου δώσω.

(Έστω κι αν είναι μόνο μια τρέλα, έστω κι αν κάνω λάθος, έστω κι αν μετανιώσουμε και χάσουμε τα πάντα.)

Ξέρω τα όριά μου. Δεν έχω το δικαίωμα να προσπαθήσω. Περιμένω τη μέρα που θα κάνεις εσύ την κίνηση.

(...Πες ό,τι θες, το ξέρω πως μια μέρα θα σε κάνω ευτυχισμένη.)

Δεν έχω απαιτήσεις.

Δε ζητώ τίποτα.

Δε με ενδιαφέρει τι είναι αυτό που βλέπεις εσύ σε μένα.

Είμαι ένας ανθρωπος παράξενος και σκέφτομαι τα πράγματα διαφορετικά απ' ότι οι υπόλοιποι.

Βλέπω σε σένα αυτό που κανείς δεν είδε.

Βλέπω όλα αυτά που θέλησες απ' τους ανθρώπους μα δε στα δώσαν.

Θέλω να στα δώσω εγώ. Θέλω να χαμογελάς.

...Το αξίζεις.

Υ.Γ. Καμιά φορά αυτά που περιμένεις και δεν έρχονται, βρίσκονται ήδη δίπλα σου.

Μα δεν κοιτάζεις.

Σούνιο.

"Δεν έχει σημασία τι γράφουμε εδώ", είχες πει.
"Εδώ μέσα δεν είμαστε εμείς, όχι, είμαστε οι άλλοι μας εαυτοί. Γι' αυτό μπορούμε να γράψουμε ό,τι θέλουμε."

"Ακόμα κι αυτά που δε θα λέγαμε ποτέ στην πραγματική ζωή", συμπληρώνω.
Κυρίως αυτά, σκέφτομαι.

Πώς ξέρεις ότι κάτι τελειώνει; Πώς ξέρεις ότι ήρθε το τέλος;
Δε σε μισώ. Ποτέ δε σε μίσησα. Ποτέ δεν έπαψα να σ' αγαπώ. Να νοιάζομαι.

Μα δε θα σε συγχωρέσω. Τ' ορκίζομαι.
Δε θα σε συγχωρέσω ποτέ, γιατί ποτέ δε θα συγχωρέσω τον εαυτό μου.

Και η απουσία σου θα είναι η τιμωρία μου για τα λάθη και των δυο μας.

"Αν ήξερες ότι θα πεθάνεις μέσα στη βδομάδα που έρχεται, ποιά στιγμή θα διάλεγες;" Σε ρώτησα και με κοίταξες παράξενα. Πάντα έκανα κάτι τέτοιες ερωτήσεις. Πάντα έλεγα κάτι anticlimatic που οι περισσότεροι θα θεωρούσαν τρελό.

Εσύ όμως θα καταλάβαινες.

"Θα προσπαθούσα να ζήσω όσο περισσότερο γίνεται" είχες πει. "Μέχρι την τελευταία στιγμή."

Καθόμασταν δίπλα στη θάλασσα, κι ήταν μια απ'τις τελευταίες φορές που σε είδα.

Χαμογέλασα κι ορκίστηκα να γράψω γι' αυτή τη στιγμή. Να την κάνω να ζήσει για πάντα.
Λες κι ήξερα πόσο γρήγορα θα χαθείς, πόσο γρήγορα θα τελείωναν όλα.

"Δε θα μ' ένοιαζε αν πέθαινα αυτή τη στιγμή." σου είχα απαντήσει. "Είναι όλα τέλεια, είμαι ευτυχισμένη, είναι η τέλεια στιγμή." Γιατί είμαι μαζί σου, κι είσαι ο άνθρωπός μου, κι αυτό μου αρκεί.

Γέμισα αυτό το blog με κείμενα για φόβους, έρωτες, αγάπες.
Αυτό είναι για μια φιλία που ποτέ δεν εκφράστηκε σωστά. (Πάντα συμπληρώναμε ο ένας τα λάθη του άλλου, πάντα ήμασταν μια ιδιαίτερη, λαμπερή παρακμή, ακόμα και στις πιο τέλειες στιγμές μας.) Αυτό είναι μόνο για σένα.

Δε θα μας συγχωρέσω ποτέ.
Κανείς απ'τους δυο μας δεν πρέπει να ζητήσει ποτέ συγχώρεση.

Μου λείπεις.
Συγγνώμη.

(Δεν είμαι εγώ, θυμάσαι; Ο άλλος μου εαυτός. Ο καλύτερος.)

Υ.Γ. Γίνε σκύλα εκεί έξω. Σε προκαλώ. Κάνε με να σε μισήσω και μίσησέ με κι εσύ κι έλα να τα τινάξουμε όλα στον αέρα και να ξεπουλήσουμε ό,τι μοιραστήκαμε όλα αυτά τα χρόνια. Σε προκαλώ να βγάλεις τον χειρότερο εαυτό σου ώσπου να πάψουμε να αναγνωρίζουμε η μία την άλλη.

Γίνε σκύλα. Δε μ' ενοχλεί. Εγώ πάντα θα ξέρω ποια πραγματικά είσαι. Έχω δει την ψυχή σου, μην το ξεχνάς αυτό. Κρυφοκοίταξα τη στιγμή που σου άνοιγα τη δική μου.

Αγάπη;

Η Σκιά την πλησίασε αποφασισμένη.

Ποτέ δεν θα ξέρεις αν δεν προσπαθήσεις.

Αυτή δεν ήταν άλλωστε και η συμβουλή που έδινε στους άλλους;

Επιτέλους, ήταν εκεί. Τόσο κοντά της. Μετά από τόσο καιρό.

Την αρπάζει από το μπράτσο και της φωνάζει τρέμοντας, μιλώντας γρήγορα, σαν να φοβάται ότι όλα μπορεί να τελειώσουν στη στιγμή.

" πρέπει να μ' ακούσεις. Μου το χρωστάς.Αυτή τη φορά θα τα μάθεις όλα"

Η κοπέλα ακούει τη Σκιά σαστισμένη, μα γρήγορα ξαναβρίσκει την αυτοκυριαρχία της και το βλέμμα της παγώνει.

"Το ξέρεις ότι δε μπορώ. Δεν πρέπει. Φύγε."

Και η Σκιά μένει πίσω, κοιτώντας την αγαπημένη της να χάνεται για άλλη μία φορά μέσα στο πλήθος.

Θα σε ξαναβρώ μια μέρα.

Και τότε θα μ' ακούσεις. Θα τα μάθεις όλα.

Θα σου πω όσα ποτέ δεν κατάλαβες:

Για σένα,

Για μένα.

Για εμάς.

Το όνομά της.

Εκείνη έτρεχε γελώντας και τα μακριά μαύρα μαλλιά της χόρευαν στην πλάτη της. Κυνηγούσε εκείνον, παίζοντας μάλλον κάποιο παιχνίδι. Το κυνηγητό τους κράτησε λίγα λεπτά κι ύστερα αυτός την έπιασε από τη μέση και την έσφιξε στην αγκαλιά του.

Στην πιο απόμακρη γωνιά του ίδιου δωματίου καθόταν μια Σκιά. Έβλεπε τη σκηνή και προσπαθούσε να συγκρατήσει τις λεπτομέρειες. Αν τη ρωτούσαν, θα έλεγε πως δεν έχει ιδέα γιατί της τράβηξε τόσο πολύ την προσοχή. Όμως τα μάτια της Σκιάς καρφώθηκαν στο πρόσωπο της κοπέλας και ξάφνου ένιωσε κάτι παράξενο.

Έπρεπε να μάθει το όνομά της.

Πήρε μέρες να την πλησιάσει. Σε κανέναν ποτέ δεν είπε πως την πόθησε προτού ακόμα της μιλήσει για πρώτη φορά. Γνωρίστηκαν με μία πρόφαση πειστική και σύντομα γίνανε αχώριστοι. Η Σκιά ήταν πρόθυμη να αντέξει την αγάπη εκείνης για κάποιον άλλο. Ήξερε τη θέση της. Ήθελε μόνο να είναι εκεί. Για πάντα.

Είχε μάθει το όνομά της.

Εκείνη γνώρισε πολλούς στη ζωή της, έκανε διάφορες σχέσεις και τελικά βρήκε τον άνθρωπο με τον οποίο θα μπορούσε να μοιραστεί τα πάντα.

Και η σκιά εκεί.

Να κοιτά πια από μακριά, να προσεύχεται για μια ευτυχία ξένη, να τρέφεται με κρυφά βλέμματα της γυναίκας που κάποτε - για τόσο λίγες στιγμές - κατάφερε να έχει.

Τώρα εκείνη χτίζει τη ζωή της.

Κι η σκιά πρέπει να ξεχάσει το όνομά της. Για πάντα.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Υ.Γ. Βλέπω όλες τις αναρτήσεις σας, και ζητώ συγνώμη αν δε σας γράφω coms τόσο συχνά αυτόν το καιρό, αλλά η υπερβολική δουλειά μου αφήνει πια ελάχιστο ελεύθερο χρόνο. Παρολαυτά δε χάνω ούτε ένα κείμενό σας. Καλή σας μέρα :)

«Αυτή η γυναίκα είναι ένας δαίμονας μεταμφιεσμένος στο πιο σαγηνευτικό λουλούδι.

Θεέ, μη μου χρεώσεις αυτή την αμαρτία. Αν ένα τέτοιο τριαντάφυλλο σου χαμογελούσε κάτω από το φεγγάρι, κι εσύ θα το έκοβες τρελαμένος από πάθος και θα το μύριζες.

Μικρή μου… πόσο σ’αγαπώ…»

Είναι βράδυ, μη μιλάς...

Για χάρη της Ποιότητας...

Μια ομορφιά τόσο εκκεντρική...

Περπάτα στα όνειρά μου απόψε...

Και συγχώρεσέ με για τα αγκάθια που θα βρεις...

Τα άφησα εγώ στο δρόμο σου, με την ελπίδα πως θα πληγωθείς και θα μείνεις για πάντα εκεί...

Στα όνειρά μου...

Στο πιο σκοτεινό κομμάτι της ψυχής μου...

Μέσα μου...

Περπάτα στα όνειρά μου απόψε...

Μήπως πιστέψω πως ΕΜΈΝΑ αγαπάς...

Big City Life

Ένα κοριτσάκι επτά ετών το πολύ, με κατάξανθα μακριά μαλλιά και ροζ φόρεμα, κρατάει το χέρι του πατέρα της ενώ περπατούν στο δρόμο. Το κορίτσι χοροπηδάει κουνώντας το κεφάλι του δεξιά - αριστερά. Χαμογελάει πλατιά, ίσως και να τραγουδάει κάποιο τραγούδι. Ο πατέρας, κοιτάει ευθεία μπροστά σκεπτικός.

Στο απέναντι πεzοδρόμιο ένα ζευγάρι εφήβων περπατάει πιασμένο από το χέρι. Η κοπέλα φοράει στενή μπλούζα, φούστα, κολάν, μποτάκια. Έχει μακριά σγουρά μαλλιά. Θα έλεγε κανείς ότι είναι πανέμορφη. Ο νεαρός μάλλον αδιάφορος. Γι' αυτήν όμως μοιάζει να είναι ολόκληρος ο κόσμος της.

Μια γυναίκα με κοντή φούστα περπατάει βιαστικά. Τα τακούνια της κάνουν απότομους ήχους στις πλάκες του πεζοδρομίου. Ένας άντρας γύρω στα 55 περνάει από δίπλα της. Την παρατηρεί. Μόλις αυτή τον προσπεράσει ο άντρας γυρίζει το βλέμμα του στα οπίσθιά της χαμογελώντας, απολαμβάνοντας το σαγηνευτικό θέαμα. Αυτή δεν θα το μάθει ποτέ.

Μια μουσουλμάνα με ένα καρότσι διδύμων προσπαθεί να περάσει το δρόμο. Τα μωρά κλαίνε ταυτόχρονα.

Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων φαίνεται να ψιλοτσακώνεται μέσα από τη βιτρίνα ενός εστιατορίου. Τελικά ο άντρας αγγίζει τρυφερά το γερασμένο χέρι της γυναίκας. Εκείνη του χαμογελά και συνεχίζει το φαγητό της.

Μια άλλη γυναίκα, που φαίνεται να ακολουθεί εντελώς τυφλά τη μόδα, κλείνει την ίδια ώρα το κινητό της σε κάποιον - φανερά προβληματισμένη.

Ένας άντρας βγαίνει από ένα κατάστημα κουβαλώντας τέσσερεις σακούλες με ψώνια. Η έγκυος γυναίκα του έχει στηρίξει τη πλάτη της στο αυτοκίνητό τους και του χαμογελάει χαϊδεύοντας τη κοιλιά της. Ο άντρας αδιαφορώντας για τους περαστικούς γονατίζει μπροστά της και της φιλάει τη κοιλιά. Ξεσπάνε κι οι δυο σε γέλια ευτυχίας.

Ένας άστεγος αφήνει έναν αδέσποτο σκύλο να ξαπλώσει στα πόδια του. Ο σκύλος τον μυρίζει για λίγο κι έπειτα φεύγει.

Μπορεί να δεις πολλά στους δρόμους μιας πόλης, αν απλά σταθείς και παρατηρήσεις...

Ξαφνικά θα ανακαλύψεις πως το πλήθος αποτελείται από εκατομμύρια διαφορετικούς ανθρώπους, που ο καθένας έχει μια ξεχωριστή ιστορία να σου πει.

Ελπίζω να περνάτε όλοι ένα όμορφο καλοκαίρι :)

Σε μισώ.

Φύγε.

Με αηδιάζεις.

Σε μισώ.

ΦΥΓΕ.

ΣΕ ΜΙΣΩ! Δεν ακούς που σου φωνάζω; ΣΕ ΜΙΣΩ!

Φύγε απ’ το μυαλό μου, όπως έφυγες απ’ τη ζωή μου…

Δε σου ανήκω, φύγε!

Φύγε, πριν καταλάβω πως εσύ δε μου ανήκες ποτέ…

Ηρεμία ψυχής.

Ισορροπείς πάνω σε μια λεπτή γραμμή και γέρνεις άλλοτε από τη μία πλευρά, άλλοτε από την άλλη.

Είναι τελικά τόσο εύκολο να αλλάξεις στρατόπεδο, να μην αντιληφθείς καν πότε και με ποιανού την απόφαση έγινε.

«στρατόπεδο». Οι άνθρωποι θέλουν πάντα να έχουν κάτι για να μάχονται.

Ελκόμαστε απ’ τα λάθη, απ’ τον ανταγωνισμό, την πονηριά.

Φοράω μια μάσκα και τη συνηθίζω. Φτάνει η στιγμή που ορκίζομαι πως είναι αυτή το πρόσωπό μου.

Μπορεί να μην είδα ποτέ το αληθινό μου πρόσωπο.

Αποφασίζω πως μου είσαι περιττός, ενοχλητικός, βαρετός.

Κι όταν δηλώνεις πως θα φύγεις χάνω τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου.

Ξέρω τι θέλω, ξέρω ποια είμαι, χτίζω τη ζωή μου στη λογική και τίποτα δε με λυγίζει.

Όμως υπάρχουν βράδια που δε κοιμάμαι από φόβους παράλογους, σχεδόν τρελούς.

Πως ξέρω ότι δεν είμαι κι εγώ τρελή;

Τι με κάνει λογική;

Τι με κάνει ευτυχισμένη;

Τι μπορεί να μου προσφέρει την ηρεμία ψυχής;

Ομολογώ πως είναι μέρες που δεν θα ‘θελα καμία γαλήνη.

Μέρες που μου λείπουν όσα απεχθάνομαι.

Σιγά – σιγά καθαρίζουν όλα κι εσύ είσαι όλο και πιο μακριά, κι εγώ, αντί να νιώθω όλο και πιο μόνη, νιώθω όλο και πιο ελεύθερη.

Ζω τη ζωή μου με βάση το ρολόι στον τοίχο και την κοινή λογική.

Παράλληλα καταδικάζω τις ενέργειες των άλλων όταν δεν τις εγκρίνουν οι δικές μου αξίες.

Μα οι αξίες μου χτίστηκαν με βάση το τι με πόνεσε.

Αλήθεια, με πόνεσαν όλα αυτά ή στη συνέχεια έπεισα τον εαυτό μου να πονάει για να εμποδίσω τις τύψεις να με κατασπαράξουν;

Αν δε σε ξαναδώ ποτέ...

Κι αν δε σε ξαναδώ ποτέ...

Θα με νοιάξει;

Δε σε σκέφτομαι ποτέ.

Δε μιλώ για σένα.

Έχω μήνες ν' ακούσω τη φωνή σου.

Σε βλέπω κάθε μέρα, μα κρατώ όλες τις αποστάσεις για να μη με καταλάβεις.

Δε ξέρω αν με θυμάσαι πια.

Η ζωή μου θα είχε τον τέλειο ρυθμό αν δεν ήσουν εσύ...

Αν δεν έμπαινες σφήνα στο μυαλό μου να τα γυρίσεις όλα ανάποδα.

Θυμάμαι τις φορές που ήμουν εκεί για σένα... ν' ακούω για τους έρωτές σου.

Ξέρεις, το είχα συνηθίσει.

Ήξερα πως θα σ' αγαπάω βουβά, για όσο χρειαζόταν.

Για Πάντα.

Και τώρα...

Ορκίζομαι πως δε σ' αγαπώ, μα μου λείπει το παιχνιδιάρικο παιδικό βλέμμα σου.

Τα χείλη σου, κι ας τα φίλησα μόνο μία φορά.

Η αγκαλιά σου, κι ας μ΄άφηνες να φωλιάζω μέσα της περνώντας με για μια Καλή Φίλη.

Θα μπορούσα να ζήσω έτσι για πάντα.

Εσύ τη ζωή σου, εγώ τη δική μου.

Μόνο να ξέρω πως είσαι εκεί, να με κοιτάξεις θυμωμένα και νευρικά, κι ύστερα να γυρίσεις πλάτη αμήχανα και να φύγεις τρέχοντας.

Κυνηγήσαμε ο ένας τον άλλο πολλές φορές.

Ξέρω τους λόγους που μας κρατάνε χώρια.

Ξέρω πως αν μάθαινες, αν υπέκυπτες, για άλλη μία φορά, ίσως να διέλυα τη ζωή σου.

Θα το ρίσκαρα για το δικό μου ανεκπλήρωτο πάθος;

Όχι, είναι λάθος...

Λίγοι μήνες μείνανε, ύστερα, δε θα σε ξαναδώ ποτέ.

Θα σε ξεχάσω αναγκαστικά.

Δε σ' αγαπώ, φύγε.

Δε σ' αγαπώ...

τα δικά σου πρόσωπα.

Πως θα μπορέσεις να ερωτευτείς;
Αυτά τα χρώματα που σε τυλίγουν στην οργή τους δε σε ξέρουν.
Όλοι αυτοί που σου μιλούν, και λένε, λένε, λένε...
Δε θυμάσαι τα πρόσωπά τους.

Κι εσύ δεν έμαθες ακόμα ποια είναι τα ΔΙΚΑ ΣΟΥ πρόσωπα.

Βγαίνεις μια βόλτα.
Γελάς με κάποιους, θυμώνεις μ' άλλους.
Είσαι καταδικασμένος να καταλαβαίνεις το κόσμο μέσα απ' το ίδιο ζευγάρι μάτια, για ολόκληρη τη ζωή σου.

Είσαι εδώ κι όμως ένα κομμάτι σου ταξιδεύει σε ακαταλαβίστικα τραγούδια.

Θες να κάνεις όλα αυτά που απεχθάνεσαι, θες να αγαπήσεις όσους μισείς.

Πως θα 'ταν αν κοιμόσουν ένα βράδυ σε μια βελούδινη στέγη;
Βλέποντας το φεγγάρι, με μια καχεκτική γάτα δίπλα σου;

Πως θα 'ταν αν τ' αστέρια ήταν μπισκότα και μπορούσες να τα φας;

Τι θα 'λεγες στους πεθαμένους αν μπορούσαν να σ' ακούσουν;

Απορίες που 'χαμε όταν ήμασταν παιδιά...

Μετά μάθαμε.

Ξέρεις κάτι; Εύχομαι για μια μέρα να ξεχνούσα ό,τι έχω μάθει και να αναρωτιόμουν ακόμα.

Μπορεί εσύ να μη θες, να το ΄χεις ξεπεράσει πια...

Εγώ λέω να μείνω εδώ...

Να αναρωτιέμαι...

Να ερωτεύομαι...

Φιλιά.

Άλλη μια εκδοχή...

Η πόρτα είναι κλειστή, τα παράθυρα είναι κλειστά, το δωμάτιο είναι μικρό, και νιώθω μόνο τη σιωπή.

Όπως τότε.

Τρομάζω. Ντρέπομαι. Φοβάμαι. Διστάζω. Μισώ. Σ’ αγγίζω. Σ’ αγαπώ. Δακρύζω.

Όπως τότε.

Θα παραστήσω ότι όλα είναι καλά και ότι ΔΕΝ με πειράζει. Θα κρύψω την οργή για τον εαυτό μου και τις θυσίες για σένα.

Θα αφήσω να παλέψει μέσα μου η αγάπη και η απελπισία σαν να είμαι μικρό παιδί.

Όπως τότε.

Θα κλείσω τα μάτια να σε ονειρευτώ. Θα παίξω τον ίδιο εφιάλτη στο μυαλό μου ξανά και ξανά.

Σε κοίταξα στα μάτια και για πρώτη φορά δεν άντεξα το βλέμμα σου. Αυτό που τόσο καιρό επιδίωκα να δω.

Μ’ ένα κυνικό «γεια» έφυγα τρέχοντας, ξέροντας πως σ’ αφήνω εκεί, ξέροντας πως ΠΑΛΙ δεν κατάλαβες τι είναι η αγάπη.

Σάββατο.

Απόγευμα.

Δυο χρόνια πριν.

Σε μισώ.

Κόκκινο Τετράδιο, 2008.

Απόγευμα, έξι η ώρα. Ο ήλιος ψηλά, μέρα φωτεινή και ανοιξιάτικη.

2008. σωστά;

Μπεζ μπλούζα. Μαύρο τζην, μαύρη τσάντα. Εγώ.

Πεζόδρομος. Δρόμος. Δεξιά, όλο ευθεία. Και πάλι πίσω. λάθος.

Πολυκατοικία. Τρίτος όροφος; Τέταρτος; Δε θυμάμαι πια. Μα το ‘χω κάπου σημειώσει, το ‘χα σημειώσει τότε. Κόκκινο τετράδιο. Τετράδιο αστείο, σχεδόν παιδικό. Ακριβώς 100 σελίδες. Γεμάτες.

Ασανσέρ. Αμηχανία. «αμηχανία». Κι αυτή τη λέξη την είχα σημειώσει, το θυμάμαι. Στο κόκκινο τετράδιο.

Διαμέρισμα μικρό. Το θυμάμαι το διαμέρισμα. Πάνε δυο χρόνια. Αλλά το θυμάμαι το διαμέρισμα. Όλα τα θυμάμαι. Έτσι τουλάχιστον πιστεύω.

Γιατί τα σκαλίζω ακόμα;

Διάδρομος. Δωμάτιο. Παραίτηση. «παραίτηση». Αυτό δεν το ‘χα σημειώσει. Λείπει απ’ το τετράδιο. Στη θέση της λέξης «παραίτηση» είχα σημειώσει άλλα πράγματα, που τώρα έχουν μουτζουρωθεί και έχουν σκιστεί. Λέξεις όπως «γιατί», «απέχθεια», «αγάπη», «ντροπή», «ρολόι».

Νόμιζα ότι δε φορούσες ποτέ ρολόγια. Ότι δε σου άρεσαν. Εκείνη τη μέρα όμως φορούσες.
«ρολόι».

Επτά η ώρα.

Οχτώ η ώρα.

«ρολόι». Το κοίταζες συχνά. Βιαζόσουν.

Ούτε ένα φιλί.

«αντίο.»

Έτσι απλά. «αντίο».

Κι αρχίζω να τρέχω.

Μακριά σου. Μακριά μου.

Περίμενα τόσο καιρό να σε δω, κι έτρεξα να φύγω.

Να σωθώ. Κι απ’ τους δυο μας.

Σκάλες. Πόρτα. Δρόμος. Καθρέπτης από σκουροπράσινο αυτοκίνητο. Δρόμος.

"αντίο".


Πόσο μίσος μπορεί να κρύβει η αγάπη μου για σένα ;