Ποπ Κορν ή Nachos?

Όλη μου τη ζωή έτρωγα ποπ κορν.

Θρίλερ, ποπ κορν.

Κοινωνική, ποπ κορν.

Κωμωδία, ποπ κορν.

Τα nachos ούτε τα δοκίμασα ποτέ ούτε και είχα σκοπό.

Κάτι μου ‘κανε η μυρωδιά τους, κι έλεγα πως βρωμάνε.

Όταν γνώρισα εσένα, μ’ έπεισες να δοκιμάσω.

Και μαζί μ’ εσένα ερωτεύτηκα κι αυτά. Ξαφνικά, τα ποπ κορν έφυγαν απ’ τη ζωή μου και τα nachos γίνανε οι πιστοί μου σύντροφοι.

Έρωτας τα nachos, έρωτας.

Στην αρχή ήταν περίεργα, δεν είπα όμως τίποτα για να μη σου χαλάσω χατίρι.

Και σιγά σιγά έγιναν αγαπημένη συνήθεια κι αναρωτιόμουν πώς στο καλό την έβγαζα τόσο καιρό μ’ εκείνα τα ξερά ποπ κορν.

Δύο χρόνια, μωρό μου.

Δύο χρόνια θεωρούσα τα nachos κλάσεις ανώτερα απ’ τα ποπ κορν.

Τώρα που έφυγες μπορώ να πω και πάλι με σιγουριά ότι βρωμάνε.

παγωτό σοκολάτα.

Είναι απ’ τις μέρες που θα μείνω σπίτι με την ξεχειλωμένη φόρμα και τον κουβά με το παγωτό σοκολάτα.

ΟΧΙ ΟΤΙ ΧΩΡΙΣΑΜΕ. Ξέρω πως μέχρι αύριο θα με έχεις πάρει τηλέφωνο να μου εξηγήσεις ότι δεν ήσουν ο εαυτός σου αλλά εκείνος ο άλλος που γίνεσαι όταν στρεσάρεσαι / αγχώνεσαι / νευριάζεις.

Θα κάτσω σπίτι και θα δω μια καμένη αμερικανιά και δεν θα σκεφτώ τίποτα μέχρι το βράδυ.

ΟΧΙ ΟΤΙ ΧΩΡΙΣΑΜΕ. Μόνο και μόνο για να δω πως θα ΄ταν αν ΟΝΤΩΣ είχαμε χωρίσει…

Νομίζω ότι σε χρειάζομαι ακόμα.

Σκιά...

Συναντηθήκατε στη σκιά ενός τεράστιου δέντρου ύστερα από μήνες μοναξιάς. αναπάντεχα, απρόσμενα. Σε κοίταξε με μάτια υγρά και σου ψιθύρισε στ' αυτί δυο λέξεις μικρές που όμως πρόβαρε μέσα της νύχτες ατέλειωτες.
"μου λείπεις" .

Κι εσύ, αγκαλιάζοντάς την τρυφερά, τελείως αναπάντεχα, είπες "κι εμένα".

Κι ύστερα τίποτα. απομακρύνεσαι απ΄την αγκαλιά της και φεύγεις.
Χαρίζεις μια στιγμή παράξενης ευτυχίας στη καρδιά της κι εξαφανίζεσαι.

Μη παίζεις, κουράζομαι.
Μη φεύγεις, σε χρειάζομαι.

Μη μείνεις. Σ' ερωτεύομαι....

Αν είσαι κάπου εκεί...

Εκείνον τον μεγάλωσαν αιθέρες γεννημένοι μόνο γι’ αυτόν, και άνεμοι παγωμένοι που τον κύκλωναν σε κάθε του λάθος, θυμίζοντάς του ποιος είναι.

Εκείνη τη μεγάλωσαν ξωτικά και όλη της τη ζωή περιπλανιόταν σε ατέλειωτα δάση και σταρένια χωράφια.

Εκείνος είχε όνειρο να αγγίξει τον ήλιο, να σώσει τον κόσμο, να πετάξει ψηλά.

Εκείνη το μόνο που ήθελε ήταν να ταξιδέψει λίγο πιο μακριά. Και αύριο λίγο ακόμα.

Τα δικά του όνειρα απλώνονταν παντού και τα δικά της φυλακίζονταν σε ερινύες και ξόρκια. Τα ξωτικά τη λάτρευαν, δε θα άφηναν ποτέ τη μικρή τους φίλη να ξεφύγει.

Κάποτε οι δρόμοι τους ενώθηκαν και τα σταρένια χωράφια γέμισαν άπειρα κόκκινα τριαντάφυλλα. Οι αιθέρες τον μαλώναν. Δεν ήταν εκεί η θέση του. Αυτός ήταν ένας πρίγκιπας και θα έφτανε τον ήλιο. Το δικό του αίμα έκαιγε, το δικό της ήταν αδάμαστο νερό που δε θα σταματούσε πουθενά.

Δώσανε όρκο.

Μαζί για πάντα, όταν ο ουρανός θα είναι κόκκινος, όταν οι νεράιδες κηρύξουν πόλεμο στη Φύση για τη τολμηρή μας απόφαση, όταν ο κύκλος της ζωής σταματήσει το χρόνο μόνο για χάρη μας.

Ακόμα κι αν πεθάνουμε, μαζί για πάντα.

Εκείνος έβαλε το χέρι στα σωθικά του και της έβγαλε ένα κομμάτι φωτιά, για να τον έχει για πάντα μαζί της.

Κάθε πανσέληνο, αυτή κλεφτά απ’ τις ψυχές του δάσους κι αυτός μακριά απ’ τους ιππότες του, βρισκόντουσαν και ζούσαν τον έρωτα τους. Αυτές οι στιγμές δε θα τελείωναν ποτέ, ποτέ, ποτέ.

Εκείνον τον μεγάλωσαν αιθέρες γεννημένοι μόνο γι’ αυτόν, κι άνεμοι παγωμένοι φυσούσαν στη καρδιά του. Η Αγάπη ήταν ζωή, όμως αυτός ήταν γραφτό να ακολουθήσει τη μοίρα του. Κι η μοίρα γι’ αυτόν ήταν πάνω από ‘κείνη.

Εκείνη τη μεγάλωσαν ξωτικά και έμαθε να πατάει ξυπόλητη τη γη όταν τρέχει. Μισούσε τους αετούς και ο αέρας της προκαλούσε ακαταστασία μέσα της. Η αγάπη ήταν ζωή, κι αυτός είχε φύγει.

Στα σταρένια χωράφια της υπήρχαν μόνο αγκάθια και σκόρπιες κατάρες των μικρών ξωτικών. Οι ερινύες που άλλοτε χορεύαν στα χέρια της, τώρα σαν να έφυγαν μαζί του. Στα ψηλά, μαγικά δέντρα, οι νεράιδες να σχολιάζουν αδιάκοπα τα δάκρυά της.

Ήταν αδύναμη, νομίζανε.

«ας γίνει η φωτιά σου κατάρα κι ας σε κάψει, για να δεις τι άφησες πίσω. κι ας σώζεσαι κάθε φορά πριν πεθάνεις, για να το ζεις ξανά!»

Έχωσε το χέρι της στη τσέπη του φορέματός της, κι έβγαλε το κομμάτι φωτιάς που της είχε απομείνει απ’ το πέρασμά του στη ζωή της.

Τα σταρένια χωράφια της λαμπάδιασαν αμέσως. Τα φτερά των ξωτικών κάηκαν, τα χορτάρια, τα λουλούδια, τα δέντρα, όλα κατέρρευσαν μπροστά στην οργή της.

«τίποτα δικό μου πια. Τίποτα να καταφέρω..»

Μια χρυσαφιά νεράιδα με καμένα φτερά της φώναξε λίγο πριν πεθάνει την απάντηση : «αν τον αγαπάς… αν τον αγαπάς άφησέ τον… και βοήθα το έργο του ομορφαίνοντας τον κόσμο όσο μπορείς…»

Το νερό μέσα της, μεταμορφώθηκε πάλι σε αδάμαστη δύναμη και έσβησε τις φωτιές.

Εκείνη ήταν δύναμη άγνωστη και ομόρφαινε τον κόσμο κάθε μέρα με το χαμόγελό της. Τα λουλούδια άνθισαν και πάλι, τα τριαντάφυλλα γέμισαν τη γη.

Και γι αυτόν δεν άκουσε ποτέ ξανά κανείς.

Αγάπη μου… Αν είσαι κάπου εκεί…

Τον άγγιξες τον ήλιο;

Πέταξες με τα λευκά φτερά σου;

Μήπως , επιτέλους, βρήκες την ευτυχία;

Καλά Χριστούγεννα :)

Τα Χριστούγεννα είναι μια ευκαιρία να το σκάσουμε κλεφτά απ' τα προβλήματά μας και να δούμε με μεγαλύτερα μάτια τους φόβους των άλλων...

Να γίνουμε για μερικές στιγμές ανυποψίαστα παιδιά και σοφοί μεγάλοι.

Να νιώσουμε, επιτέλους, αυτό το 'πνεύμα των Χριστουγέννων' , που από μικροί αγαπούσαμε τα Χριστούγεννα απλά για την ελπίδα να το δούμε να το γνωρίσουμε, να το αιστανθούμε.
Και που μέσα μας χαιρόμαστε που δεν το είδαμε με τα μάτια μας ακόμα. Έτσι, για να αγαπάμε τα Χριστούγεννα περισσότερο. Για να περιμένουμε πιο έντονα.

Να μελαγχολήσουμε επίτηδες και να γκρινιάξουμε λίγο παραπάνω στον εαυτό μας, χωρίς να φταίει κάτι ουσιαστικό.
Να κάνουμε βόλτες στην στολισμένη πόλη και να κοιτάξουμε βιτρίνες, περαστικούς, περιπλανώμενους μουσικούς, χαρούμενα παιδάκια που τραβάνε τις μανάδες τους από το χέρι για να αγοράσουν κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα.

Να δώσουμε χρήματα σε έναν άστεγο που το παγωμένο πρόσωπό του είχε χαραγμένες τις εκφράσεις ενός αγνού ανθρώπου.

Να νιώσουμε λίγη μοναξιά, λίγη ευτυχία, λίγη περιέργεια. Να γίνουμε κάπως αλλόκοτοι, κάπως αλλιώτικοι.

Στον ήχο των χριστουγεννιάτικων τραγουδιών, και στην όψη μιας πολύχρωμης μεγαλούπολης που αναβοσβήνει ρυθμικά ακολουθώντας τα βήματα και τις επιθυμίες των περαστικών, μπορώ να ευχηθώ πραγματικά, και να χαμογελάσω ακόμα κι αν δεν υπάρχει κανένας προφανής λόγος.
Γιατί σ' αυτή τη μαγεία, ο λόγος να χαμογελάει ένας άνθρωπος, είναι το ίδιο το χαμόγελό του.

Καλά Χριστούγεννα :)

Είναι φορές που σ' αναζητώ μέσα από αναμνήσεις, μέσα από φόβους και φαντάσματα.

Είναι φορές που χάνω την επαφή με το τώρα και γυρίζω με τη σκέψη σ'ένα τόπο που ΜΙΣΩ και σε ανθρώπους που ΣΙΧΑΘΗΚΑ.

Είναι όλα καλά, τι λόγο έχω;
Η ζωή μου πηγαίνει όπως πρέπει, όπως πάντα ήθελα. Μα το μυαλό πολλές φορές επιμένει χωρίς να ρωτάει. ΘΑ ΘΥΜΑΜΑΙ, αποφασίζει. Και θυμάται. Άλλοτε σπάνια, άλλοτε συχνά, άλλοτε αναπάντεχα.
Μα πάντα το ίδιο σκληρά.
Ξέρεις, είναι κάτι φορές που δεν αντέχεις τις αναμνήσεις σου ή τα λάθη σου. Ή και τα σωστά σου. Συνήθως τέτοιες στιγμές έρχονται βράδυ και παίζουν μαζί σου, σε κοροϊδεύουν. Σε πληγώνουν επίτηδες και μετά εξαφανίζονται, κι εσύ μένεις εκεί να λες και να ξαναλές από μέσα σου ότι νύχτα είναι, και θα περάσει, αύριο έρχεται μια καινούργια μέρα.
Ευτυχώς, τις περισσότερες φορές πιάνει κι αποκοιμιέσαι.

Είναι φορές που νιώθω τη ψυχή μου σαν καλάθι των αχρήστων, γεμάτη ως πάνω με μνήμες λάθος και στιγμές που δεν θα 'πρεπε να είναι εκεί.
Και είσαι κι εσύ εκεί μέσα. Εσύ δεν θα 'πρεπε, όχι. Θέλω να σε θυμάμαι σαν κάτι όμορφο. Θέλω να λέω το όνομα σου και να χαμογελώ. Αλήθεια το θέλω. όμως είσαι εκεί, στην άσχημη πλευρά.

Δε σε μισώ για ό,τι έκανες, δε σε μισώ γιατί πρέπει.
Σε μισώ γιατί εξαιτίας σου μισώ εμένα.
Σε μισώ γιατί σ' αγαπώ, σε μισώ γιατί σ' έχω συγχωρέσει εκατό φορές, μα εμένα δε θα καταφέρω να με συγχωρέσω ποτέ.

Πήρες τη λάμψη απ' τα μάτια μου, πήρες το παιδί από μέσα μου, κι όμως αντί να μισώ εσένα μισώ εμένα και μαζί όλο το κόσμο.

Αγάπη μου...
Πως να σβήσω ένα θυμό που δεν ξέρω πως γεννήθηκε;

Αληθινή Ομορφιά

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ομορφιά απ' αυτή της τέχνης και των αληθινών συναισθημάτων...

Δείτε αυτό το καταπληκτικό βίντεο :΄)

Ο δικός μου Ήλιος

Ο δικός μου ήλιος είναι λίγο πιο λαμπερός και λίγο πιο κακός.
Λάμπει βλέπεις μόνο όταν του λες πως είναι όμορφος.
Τον υπόλοιπο καιρό αποκοιμιέται πληγωμένος κι αφήνει τη βροχή να πνίγει ευχές.
Κι όσο πληγώνει, τόσο τον μισούν. Κι όσο τον μισούν, τόσο πληγώνεται.
Κι αρχίζει πάλι απ' την αρχή κι ο κύκλος δε σταματά ποτέ.
Ύστερα κάποιος θα βρεθεί να του χαμογελάσει.
Κι ο Ήλιος παίρνει κουράγιο να χαμογελάσει κι αυτός. Ξεχνάει τα πάντα και λάμπει τόσο πολύ που νομίζεις ότι θα τυφλωθείς.
Παραδόξως, δε τυφλώνεσαι ποτέ.
Κι αυτός πάντα συγχωρεί.
Και πάντα ξαναθυμώνει και εκδικείται.

Τα σύννεφα όμως κουράστηκαν, τους κούρασε το παιχνίδι. Κι η βροχή ηρέμησε κι ο ήλιος ήταν ελεύθερος να κερδίσει το παιχνίδι. Χωρίς ανταγωνισμό. Χωρίς κοινό. Χωρίς εχθρούς ή φίλους. Χωρίς χαμόγελα.

Το παιχνίδι όμως τέλειωσε εκεί. Κι ο ήλιος θα λεγε κανείς ότι έλαμπε για πάντα, όμως έσβησε σε μια στιγμή και μόνος του καταδικάστηκε στο σκοτάδι. Κι είναι ακόμα εκεί, να περιμένει, κάτι που ίσως δεν του αξίζει καν.

Το χαμόγελό σου.