Για τον μοναδικό...

Είσαι ένας άνθρωπος μαγικός.

Έχεις το χάρισμα να σε συναντώ νιώθοντας άσχημη κι όταν φεύγω από τα χέρια σου να νιώθω η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου.

Μπορώ να σου εμπιστευτώ τα πάντα αν θέλω, μα δεν θα θυμώσεις αν δεν το κάνω. Δεν θυμώνεις ακόμα κι όταν σου μιλώ και ταυτόχρονα διαβάζω περιοδικά…

Ξέρεις πάντα ακριβώς τι χρειάζομαι… μόλις τα χέρια σου με αγγίξουν ξέρω πως σύντομα θα νιώθω άλλος άνθρωπος.

Πιο όμορφη. Πιο λαμπερή. Μοναδική.

Ποτέ δε θα σε βαρεθώ, το ξέρεις.

Είσαι η αιτία που όποτε κοιτάζομαι στο καθρέπτη μπορώ και χαμογελάω πλατιά, και είσαι μαγικός επειδή ποτέ δεν σου παίρνει πάνω από μια ώρα για να με κάνεις να νιώσω ΘΕΑ.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν για σένα, ΚΟΜΜΩΤΗ ΜΟΥ, που χάρη στα μαγικά σου χέρια μπορώ πάντα να λάμπω!!!!

Σ’ αγαπώ!!

Ποπ Κορν ή Nachos?

Όλη μου τη ζωή έτρωγα ποπ κορν.

Θρίλερ, ποπ κορν.

Κοινωνική, ποπ κορν.

Κωμωδία, ποπ κορν.

Τα nachos ούτε τα δοκίμασα ποτέ ούτε και είχα σκοπό.

Κάτι μου ‘κανε η μυρωδιά τους, κι έλεγα πως βρωμάνε.

Όταν γνώρισα εσένα, μ’ έπεισες να δοκιμάσω.

Και μαζί μ’ εσένα ερωτεύτηκα κι αυτά. Ξαφνικά, τα ποπ κορν έφυγαν απ’ τη ζωή μου και τα nachos γίνανε οι πιστοί μου σύντροφοι.

Έρωτας τα nachos, έρωτας.

Στην αρχή ήταν περίεργα, δεν είπα όμως τίποτα για να μη σου χαλάσω χατίρι.

Και σιγά σιγά έγιναν αγαπημένη συνήθεια κι αναρωτιόμουν πώς στο καλό την έβγαζα τόσο καιρό μ’ εκείνα τα ξερά ποπ κορν.

Δύο χρόνια, μωρό μου.

Δύο χρόνια θεωρούσα τα nachos κλάσεις ανώτερα απ’ τα ποπ κορν.

Τώρα που έφυγες μπορώ να πω και πάλι με σιγουριά ότι βρωμάνε.

Ντέρτια.

Λένε πως τους ανθρώπους τους ενώνουν οι κοινές αγάπες.

Και δε λέω, είναι ρομαντικό να το λένε.

Εγώ όμως μερικές φορές λέω πως τους ανθρώπους τους ενώνουν τα κοινά μίση.

Είναι πράγματι ανεξήγητο, μα κάποιοι άνθρωποι αντλούν μια αλλόκοτη ευχαρίστηση από το να μιλούν περισσότερο γι' αυτά που μισούν παρά γι' αυτά που τους αρέσουν.

Όλως παραδόξως, σήμερα λέω να γίνω ένας απ' αυτούς:

Σιχαίνομαι τα γιατί δίχως απάντηση.

Σιχαίνομαι τις καφετέριες, τους ανθρώπους που ξημεροβραδιάζονται σ' αυτές, και το χαμηλότατο επίπεδό τους.

Σιχαίνομαι τη μόστρα και την επίδειξη.

Σιχαίνομαι τη μόδα και αυτούς που την ακολουθούν πιστά, χωρίς να βλέπουν πως γίνονται άβουλα πιόνια μιας επιφανειακής κοινωνίας που καταδικάζει το σημαντικότερο κομμάτι του ανθρώπου: τον εσωτερικό εαυτό του.

Σιχαίνομαι τους δειλούς ανθρώπους.

Σιχαίνομαι ΕΜΈΝΑ όταν γίνομαι δειλή.

Νευριάζω με τους ανθρώπους που σκοτώνουν τα όνειρά τους περισσότερο απ' ότι μ' αυτούς που δεν έχουν καν όνειρα.

Νευριάζω όταν πληγώνω τους ανθρώπους μου.

Όταν ενθουσιάζομαι και κάνω λάθος.

Όταν βλέπω την ηθική/πνευματική/ψυχική καταστροφή που κάνουν οι άνθρωποι στους εαυτούς τους κάθε μέρα.

Όταν νιώθω μόνη.

Μα νευριάζω πιο πολύ όταν πέφτω σε μια από τις παραπάνω παγίδες, και έχω προδώσει -έστω και στιγμιαία - τα πιστεύω μου.

Με συγχωρείτε γι' αυτή την ανάρτηση, φταίνε τα ντέρτια...

Εσείς τι "μισείτε" ; :)

παγωτό σοκολάτα.

Είναι απ’ τις μέρες που θα μείνω σπίτι με την ξεχειλωμένη φόρμα και τον κουβά με το παγωτό σοκολάτα.

ΟΧΙ ΟΤΙ ΧΩΡΙΣΑΜΕ. Ξέρω πως μέχρι αύριο θα με έχεις πάρει τηλέφωνο να μου εξηγήσεις ότι δεν ήσουν ο εαυτός σου αλλά εκείνος ο άλλος που γίνεσαι όταν στρεσάρεσαι / αγχώνεσαι / νευριάζεις.

Θα κάτσω σπίτι και θα δω μια καμένη αμερικανιά και δεν θα σκεφτώ τίποτα μέχρι το βράδυ.

ΟΧΙ ΟΤΙ ΧΩΡΙΣΑΜΕ. Μόνο και μόνο για να δω πως θα ΄ταν αν ΟΝΤΩΣ είχαμε χωρίσει…

Νομίζω ότι σε χρειάζομαι ακόμα.

"Τώρα τι θες, να τσακωθούμε;"

«Τώρα τι θες, να τσακωθούμε;»

Κάπως έτσι ξεκινούν οι πιο ανούσιοι καβγάδες μιας σχέσης.

«Όχι, δε θέλω να τσακωθούμε, απλά μου έκανε εντύπωση που…»

«Όχι, δε θέλω να τσακωθούμε, αλλά πώς να μην το σχολιάσω!»

«Όχι, δε θέλω να τσακωθούμε, εσύ το προκαλείς.»

Κι ύστερα αυτές οι ανοησίες δεν έχουν τέλος.

Ξέρεις κάτι;

Ναι, ΘΕΛΩ να τσακωθούμε.

Θέλω σήμερα να ξεχάσω την καλή πλευρά σου.

Τα χάδια σου να με φοβίζουν, τα φιλιά σου να με τρομάζουν, το βλέμμα σου να μοιάζει άγνωστο.

Θέλω να τσακωθούμε γιατί θυμώνω και τον πραγματικό λόγο δε θα στον πω ποτέ.

Ας τσακωθούμε για κάτι χαζό.

Ας με νομίζεις ανώριμη.

Εγώ θα συνεχίζω να επιδιώκω έναν καυγά, έτσι, που και που, από ΘΛΙΨΗ που ποτέ δε θα καταλάβεις ότι όλα τα παράλογα ξεσπάσματά μου έχουν αρχή τον ίδιο, παλιό, αγαπημένο, μισητό πόνο.

Την ίδια θλιβερή ανάμνηση.

Και πλέον την αλήθεια. Το ότι έμαθα τη πλευρά σου.

Γιατί, κάποτε, είχα μια δικαιολογία για όσα έχασα για χάρη σου. Ήσουν ΕΣΥ. Κι αυτό αρκούσε.

Όμως, ο καιρός πέρασε. Σε απομυθοποίησα μέσα μου. Ξέρω ότι δεν είσαι θεός. Ξέρω τις αδυναμίες σου, ξέρω ότι κι εσύ κλαις, κι εσύ δειλιάζεις, κι εσύ κάνεις χαζομάρες όπως όλοι οι άνθρωποι. Ξέρω πότε είσαι στενόμυαλος και πότε αλλόκοτος μέχρι αηδίας.

Κι έτσι ΕΚΛΙΠΑΡΩ τη μοίρα για έναν καυγά, για να ξεφύγω, να πιστέψω ότι νευρίασα με σένα, ενώ νευρίασα με μένα. Γιατί τώρα ξέρω ότι είσαι απλά ένας άνθρωπος, και βλέπω πως δεν το άξιζες. Κι εσύ είσαι ακόμα εδώ, και καμιά φορά είναι φανερό πόσο καλύτερη από σένα είμαι.

Όμως εσύ με έχεις, και δεν έχασες τίποτα.

Κι εγώ κάποτε σε κέρδισα χάνοντας εμένα.

Μη με ρωτάς αν σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ τρελά, με πάθος, σε σκέφτομαι κάθε στιγμή, σε θέλω, ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩ.

Μα…. Επιτέλους, εμένα… μ’ αγαπώ περισσότερο…

Με αγάπη..

Είναι όμορφο να έχεις κάποιον να μαλώνεις...