Σάββατο, 29 Μαΐου 2010

Ηρεμία ψυχής.


Ισορροπείς πάνω σε μια λεπτή γραμμή και γέρνεις άλλοτε από τη μία πλευρά, άλλοτε από την άλλη.

Είναι τελικά τόσο εύκολο να αλλάξεις στρατόπεδο, να μην αντιληφθείς καν πότε και με ποιανού την απόφαση έγινε.

«στρατόπεδο». Οι άνθρωποι θέλουν πάντα να έχουν κάτι για να μάχονται.

Ελκόμαστε απ’ τα λάθη, απ’ τον ανταγωνισμό, την πονηριά.

Φοράω μια μάσκα και τη συνηθίζω. Φτάνει η στιγμή που ορκίζομαι πως είναι αυτή το πρόσωπό μου.

Μπορεί να μην είδα ποτέ το αληθινό μου πρόσωπο.

Αποφασίζω πως μου είσαι περιττός, ενοχλητικός, βαρετός.

Κι όταν δηλώνεις πως θα φύγεις χάνω τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου.

Ξέρω τι θέλω, ξέρω ποια είμαι, χτίζω τη ζωή μου στη λογική και τίποτα δε με λυγίζει.

Όμως υπάρχουν βράδια που δε κοιμάμαι από φόβους παράλογους, σχεδόν τρελούς.

Πως ξέρω ότι δεν είμαι κι εγώ τρελή;

Τι με κάνει λογική;

Τι με κάνει ευτυχισμένη;

Τι μπορεί να μου προσφέρει την ηρεμία ψυχής;

Ομολογώ πως είναι μέρες που δεν θα ‘θελα καμία γαλήνη.

Μέρες που μου λείπουν όσα απεχθάνομαι.

Σιγά – σιγά καθαρίζουν όλα κι εσύ είσαι όλο και πιο μακριά, κι εγώ, αντί να νιώθω όλο και πιο μόνη, νιώθω όλο και πιο ελεύθερη.

Ζω τη ζωή μου με βάση το ρολόι στον τοίχο και την κοινή λογική.

Παράλληλα καταδικάζω τις ενέργειες των άλλων όταν δεν τις εγκρίνουν οι δικές μου αξίες.

Μα οι αξίες μου χτίστηκαν με βάση το τι με πόνεσε.



Αλήθεια, με πόνεσαν όλα αυτά ή στη συνέχεια έπεισα τον εαυτό μου να πονάει για να εμποδίσω τις τύψεις να με κατασπαράξουν;

Παρασκευή, 21 Μαΐου 2010

Αν δε σε ξαναδώ ποτέ...


Κι αν δε σε ξαναδώ ποτέ...

Θα με νοιάξει;

Δε σε σκέφτομαι ποτέ.
Δε μιλώ για σένα.
Έχω μήνες ν' ακούσω τη φωνή σου.
Σε βλέπω κάθε μέρα, μα κρατώ όλες τις αποστάσεις για να μη με καταλάβεις.

Δε ξέρω αν με θυμάσαι πια.
Η ζωή μου θα είχε τον τέλειο ρυθμό αν δεν ήσουν εσύ...

Αν δεν έμπαινες σφήνα στο μυαλό μου να τα γυρίσεις όλα ανάποδα.
Θυμάμαι τις φορές που ήμουν εκεί για σένα... ν' ακούω για τους έρωτές σου.
Ξέρεις, το είχα συνηθίσει.
Ήξερα πως θα σ' αγαπάω βουβά, για όσο χρειαζόταν.

Για Πάντα.

Και τώρα...
Ορκίζομαι πως δε σ' αγαπώ, μα μου λείπει το παιχνιδιάρικο παιδικό βλέμμα σου.
Τα χείλη σου, κι ας τα φίλησα μόνο μία φορά.
Η αγκαλιά σου, κι ας μ΄άφηνες να φωλιάζω μέσα της περνώντας με για μια Καλή Φίλη.

Θα μπορούσα να ζήσω έτσι για πάντα.
Εσύ τη ζωή σου, εγώ τη δική μου.

Μόνο να ξέρω πως είσαι εκεί, να με κοιτάξεις θυμωμένα και νευρικά, κι ύστερα να γυρίσεις πλάτη αμήχανα και να φύγεις τρέχοντας.

Κυνηγήσαμε ο ένας τον άλλο πολλές φορές.
Ξέρω τους λόγους που μας κρατάνε χώρια.

Ξέρω πως αν μάθαινες, αν υπέκυπτες, για άλλη μία φορά, ίσως να διέλυα τη ζωή σου.

Θα το ρίσκαρα για το δικό μου ανεκπλήρωτο πάθος;

Όχι, είναι λάθος...
Λίγοι μήνες μείνανε, ύστερα, δε θα σε ξαναδώ ποτέ.

Θα σε ξεχάσω αναγκαστικά.

Δε σ' αγαπώ, φύγε.

Δε σ' αγαπώ...

Τρίτη, 18 Μαΐου 2010

Ντέρτια.


Λένε πως τους ανθρώπους τους ενώνουν οι κοινές αγάπες.
Και δε λέω, είναι ρομαντικό να το λένε.
Εγώ όμως μερικές φορές λέω πως τους ανθρώπους τους ενώνουν τα κοινά μίση.

Είναι πράγματι ανεξήγητο, μα κάποιοι άνθρωποι αντλούν μια αλλόκοτη ευχαρίστηση από το να μιλούν περισσότερο γι' αυτά που μισούν παρά γι' αυτά που τους αρέσουν.

Όλως παραδόξως, σήμερα λέω να γίνω ένας απ' αυτούς:

Σιχαίνομαι τα γιατί δίχως απάντηση.
Σιχαίνομαι τις καφετέριες, τους ανθρώπους που ξημεροβραδιάζονται σ' αυτές, και το χαμηλότατο επίπεδό τους.
Σιχαίνομαι τη μόστρα και την επίδειξη.
Σιχαίνομαι τη μόδα και αυτούς που την ακολουθούν πιστά, χωρίς να βλέπουν πως γίνονται άβουλα πιόνια μιας επιφανειακής κοινωνίας που καταδικάζει το σημαντικότερο κομμάτι του ανθρώπου: τον εσωτερικό εαυτό του.
Σιχαίνομαι τους δειλούς ανθρώπους.
Σιχαίνομαι ΕΜΈΝΑ όταν γίνομαι δειλή.
Νευριάζω με τους ανθρώπους που σκοτώνουν τα όνειρά τους περισσότερο απ' ότι μ' αυτούς που δεν έχουν καν όνειρα.
Νευριάζω όταν πληγώνω τους ανθρώπους μου.
Όταν ενθουσιάζομαι και κάνω λάθος.
Όταν βλέπω την ηθική/πνευματική/ψυχική καταστροφή που κάνουν οι άνθρωποι στους εαυτούς τους κάθε μέρα.
Όταν νιώθω μόνη.

Μα νευριάζω πιο πολύ όταν πέφτω σε μια από τις παραπάνω παγίδες, και έχω προδώσει -έστω και στιγμιαία - τα πιστεύω μου.

Με συγχωρείτε γι' αυτή την ανάρτηση, φταίνε τα ντέρτια...


Εσείς τι "μισείτε" ; :)

Κυριακή, 9 Μαΐου 2010

τα δικά σου πρόσωπα.

Πως θα μπορέσεις να ερωτευτείς;
Αυτά τα χρώματα που σε τυλίγουν στην οργή τους δε σε ξέρουν.
Όλοι αυτοί που σου μιλούν, και λένε, λένε, λένε...
Δε θυμάσαι τα πρόσωπά τους.

Κι εσύ δεν έμαθες ακόμα ποια είναι τα ΔΙΚΑ ΣΟΥ πρόσωπα.

Βγαίνεις μια βόλτα.
Γελάς με κάποιους, θυμώνεις μ' άλλους.
Είσαι καταδικασμένος να καταλαβαίνεις το κόσμο μέσα απ' το ίδιο ζευγάρι μάτια, για ολόκληρη τη ζωή σου.

Είσαι εδώ κι όμως ένα κομμάτι σου ταξιδεύει σε ακαταλαβίστικα τραγούδια.

Θες να κάνεις όλα αυτά που απεχθάνεσαι, θες να αγαπήσεις όσους μισείς.

Πως θα 'ταν αν κοιμόσουν ένα βράδυ σε μια βελούδινη στέγη;
Βλέποντας το φεγγάρι, με μια καχεκτική γάτα δίπλα σου;

Πως θα 'ταν αν τ' αστέρια ήταν μπισκότα και μπορούσες να τα φας;

Τι θα 'λεγες στους πεθαμένους αν μπορούσαν να σ' ακούσουν;

Απορίες που 'χαμε όταν ήμασταν παιδιά...

Μετά μάθαμε.

Ξέρεις κάτι; Εύχομαι για μια μέρα να ξεχνούσα ό,τι έχω μάθει και να αναρωτιόμουν ακόμα.

Μπορεί εσύ να μη θες, να το ΄χεις ξεπεράσει πια...

Εγώ λέω να μείνω εδώ...

Να αναρωτιέμαι...

Να ερωτεύομαι...

Φιλιά.