Είναι φορές που σ' αναζητώ μέσα από αναμνήσεις, μέσα από φόβους και φαντάσματα.

Είναι φορές που χάνω την επαφή με το τώρα και γυρίζω με τη σκέψη σ'ένα τόπο που ΜΙΣΩ και σε ανθρώπους που ΣΙΧΑΘΗΚΑ.

Είναι όλα καλά, τι λόγο έχω;
Η ζωή μου πηγαίνει όπως πρέπει, όπως πάντα ήθελα. Μα το μυαλό πολλές φορές επιμένει χωρίς να ρωτάει. ΘΑ ΘΥΜΑΜΑΙ, αποφασίζει. Και θυμάται. Άλλοτε σπάνια, άλλοτε συχνά, άλλοτε αναπάντεχα.
Μα πάντα το ίδιο σκληρά.
Ξέρεις, είναι κάτι φορές που δεν αντέχεις τις αναμνήσεις σου ή τα λάθη σου. Ή και τα σωστά σου. Συνήθως τέτοιες στιγμές έρχονται βράδυ και παίζουν μαζί σου, σε κοροϊδεύουν. Σε πληγώνουν επίτηδες και μετά εξαφανίζονται, κι εσύ μένεις εκεί να λες και να ξαναλές από μέσα σου ότι νύχτα είναι, και θα περάσει, αύριο έρχεται μια καινούργια μέρα.
Ευτυχώς, τις περισσότερες φορές πιάνει κι αποκοιμιέσαι.

Είναι φορές που νιώθω τη ψυχή μου σαν καλάθι των αχρήστων, γεμάτη ως πάνω με μνήμες λάθος και στιγμές που δεν θα 'πρεπε να είναι εκεί.
Και είσαι κι εσύ εκεί μέσα. Εσύ δεν θα 'πρεπε, όχι. Θέλω να σε θυμάμαι σαν κάτι όμορφο. Θέλω να λέω το όνομα σου και να χαμογελώ. Αλήθεια το θέλω. όμως είσαι εκεί, στην άσχημη πλευρά.

Δε σε μισώ για ό,τι έκανες, δε σε μισώ γιατί πρέπει.
Σε μισώ γιατί εξαιτίας σου μισώ εμένα.
Σε μισώ γιατί σ' αγαπώ, σε μισώ γιατί σ' έχω συγχωρέσει εκατό φορές, μα εμένα δε θα καταφέρω να με συγχωρέσω ποτέ.

Πήρες τη λάμψη απ' τα μάτια μου, πήρες το παιδί από μέσα μου, κι όμως αντί να μισώ εσένα μισώ εμένα και μαζί όλο το κόσμο.

Αγάπη μου...
Πως να σβήσω ένα θυμό που δεν ξέρω πως γεννήθηκε;

Γεννήθηκα για να πετώ...

Αναρωτιέμαι. Είναι άραγε αυτό το βλέμμα ανθρώπινο ή αρρωστημένο; Είμαι αγέρας και ταξιδεύω κάθε μέρα πιο μακριά. Όμως αυτό το βλέμμα, αυτό που συναντω παντού, δε ξέρω τι σημαίνει.

Εγώ γεννήθηκα για να πετώ. Έρχομαι βράδυ στο μαξιλάρι σου και σου μιλώ για το μετά. Ψιθυρίζω το μέλλον σου μέσα απ΄τα όνειρά σου. Κι εσύ κοιμάσαι, νομίζεις ότι όλα αυτά που ακούς δε θα σου συμβούν ποτέ. Σου φιλώ το μέτωπο. Μη μ' αγαπάς, δε κάνει. Είμαι μονάχα ένα χρώμα στη σιωπή, μια ανάσα στο σκοτάδι.

Εγώ γεννήθηκα για να πετώ.
Κι εσύ είσαι ανάγκη, είσαι ο φόβος για εκείνο το ακαθόριστο κάτι που σ' ακολουθούσε πάντα, μα εγώ σε προστατεύω. Επέλεξα να είμαι εδώ, να σου κρατάω το χέρι. Να σ' αγαπώ κρυφά, μόνο τη νύχτα.

Μα εσένα είναι γραφτό σου ως την ανατολή του ήλιου να μ' έχεις ξεχάσει.
Δε θα μου λείψεις, αγαπώ χωρίς να
δένομαι.
Εγώ γεννήθηκα για να
πετώ...

Πες μου φεγγάρι μου, σου φτάνω;

Μη μου μιλάς.
Μη με κοιτάζεις σαν να έχω κάτι να σου πω.
Δεν έχω τίποτα.
Δεν έχω τίποτα να πω γιατί τη σκέψη μου την ξέρεις ήδη.
Χάιδεψε τα μαλλιά μου, αγκάλιασέ με.
Θέλω να νιώσω το κορμί σου, θέλω να αισθανθώ την ανάσα σου.
Είσαι ζεστός και το άγγιγμά σου με ηρεμεί.
Θέλω να σου ψιθυρίσω στ' αυτί την μόνη αλήθεια, να στο πω και να ακουστεί σαν άνεμος που ανυπομονεί να φύγει, για να ταξιδέψει σ' ολόκληρο το σύμπαν: είσαι ο άντρας της ζωής μου.
Είσαι το όνειρο που με συντροφεύει τα βράδια, είσαι το δάκρυ που με κάνει πιο δυνατή.
Κοιτάζω το κορμί σου, μαγεύομαι απ' την ομορφιά σου, σε φιλάω και ο κόσμος εξαφανίζεται για μια στιγμή.


Υπήρχαν νύχτες που το φεγγάρι έμοιαζε πολύ μόνο και το λυπόμουν. Ήταν στ' αλήθεια τόσο μαγικό, τόσο περήφανο στη μοναξιά του. Κι εμένα η καρδιά μου ράγιζε γιατί φοβόμουν πως ένα αστέρι είναι πολύ μικρό για να του κρατήσει συντροφιά.

Πες μου φεγγάρι μου, σου φτάνω; Είμαι αρκετή για τη δική σου ομορφιά; Είμαι ορατή στα λαμπερά σου μάτια;

Δε φοβάμαι μη σε χάσω, ποτέ δε φοβήθηκα. Φοβάμαι μόνο μη χαθείς εσύ, και ξεχάσεις πως γυρίζουν πίσω. Φοβάμαι μήπως μια μέρα νιώσεις και πάλι μοναξιά, κι εγώ λείπω από το πλευρό σου, την αγκαλιά σου.

Κράτα με σφιχτά αγάπη μου, μη κλαις. Είμαι εδώ για σένα, ξέρω πως μπορείς να πετάξεις. είσαι η μαγεία μου και είμαι η δύναμή σου. Κι οι δυο μαζί μπορούμε. Κι οι δυο μαζί τα καταφέρνουμε. Κι οι δυο μαζί, αγκαλιασμένοι, λουσμένοι από μια αγάπη παράλογη κι όμως μοναδική, ζούμε το όνειρο του αληθινού έρωτα.

Μη με ξεχνάς, σ' αγαπώ...

Σήμερα σ΄αγαπώ.

Σήμερα σ' αγαπώ. Σ΄αγαπώ μόνο όταν δεν σ' έχω. Σ΄αγαπώ σαν μουσικό κομμάτι παλιού πιάνου. Σ' αγαπώ σαν βοτσαλάκι γκρίζο και συνηθισμένο, που του έδωσα σημασία απλά και μόνο επειδή έτυχε να βρεθεί στα χέρια μου.

Σ΄αγαπώ σαν μπλούζα ξεθωριασμένη που έχω χρόνια να φορέσω, και που δεν θέλω πια, αλλά που πάντα θυμάμαι και νοσταλγώ τη σημαντικότερη φορά που τη φόρεσα.

Σ΄αγαπώ, και δεν ήταν ούτε γραφτό ούτε ξεχωριστό. Σ΄αγαπώ επειδή έτυχε να σ' αγαπήσω. Ίσως από εγωισμό, να σ΄αγαπώ επειδή σε χάνω, κι όταν σε έχω να μη με νοιάζεις. ίσως να κάνω και λάθος και να μη με ενδιέφερες ποτέ έτσι κι αλλιώς. Τουλάχιστον όχι πολύ παραπάνω απ' όσο ένα παιχνίδι μου. Με εξιτάρεις, νιώθω το σώμα μου να καίει όταν σ' αγκαλιάζω, ψάχνω αφορμή για να σ αγγίξω. Μετά όμως όλα φεύγουν και τα ξεχνάω, γιατί σ' αφήνω, και πάω στον άνθρωπο που λατρεύω, που θα έδινα τη ζωή μου γι' αυτόν, που τον έχω ερωτευτεί με όλα τα κρυφά κομμάτια της ψυχής μου και που μαζί του τίποτα δεν ήταν τυχαίομ αδιάφορο, καθημερινό. Τότε δε σε σκέφτομαι καν και δεν είσαι τίποτα για μένα. Ζω τη ζωή μου κι εσύ είσαι απ' έξω.

Και όλα τελειώνουν για μένα και για σένα, μέχρι να σε ξαναδώ τυχαία κάπου, και να ξυπνήσει μέσα μου εκείνο το 'θέλω' για το σώμα σου, το πρόσωπό σου. Πρέπει να το διώξω, πρέπει να σταματήσει αυτό. Πρέπει να σε ξεχάσω, κι ας είμαι αναγκασμένη να σε βλέπω κάθε μέρα. Να πάψω να θέλω τα μάτια σου, τα μαλλιά σου, το άρωμά σου. Γιατί η αλήθεια είναι μία, και δεν θα επιδίωκα ποτέ να αλλάξει: Δεν σε έχω, και, δεν σε είχα ποτέ.

Αληθινή Ομορφιά

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ομορφιά απ' αυτή της τέχνης και των αληθινών συναισθημάτων...

Δείτε αυτό το καταπληκτικό βίντεο :΄)

Φυλακίζοντας στιγμές...

Είναι φορές στη ζωή σου που πράγματα μικρά σε σημαδεύουν και σ' ακολουθούν για πάντα. Μια εικόνα στο δρόμο, ένα τραγούδι που τα λόγια του πια δεν έχουν καμιά σημασία. Τα συναισθήματά σου θυμίζουν κολλάζ από εμπειρίες κι εικόνες. Εικόνες περαστικές, σαν τ αυτοκίνητα στο κέντρο μιας μεγαλούπολης, αργά το βράδυ.

Κι εμένα κάτι τέτοια μ' ακολουθούν ώρες-ώρες και κολλάνε στο μυαλό μου λες κι είναι τίποτα σπουδαίο, που αγνόησα και τώρα επιζητά τη προσοχή.
Ένα ερείπιο, εγκαταλελειμένο. Χρησιμοποιημένες σήριγγες και μια κοπέλα λιπόθυμη. Ναρκωτικά, πορνεία, κάτι τέτοια με κάνουν και ρίχνω το βλέμμα μου στο πάτωμα, αν και δεν έχω καμιά απολύτως σχέση με δαύτα. Οικοδομές, παρατημένα κτίρια.

Πάω και φωτογραφίζω. Φωτογραφίζω οτιδήποτε παραπέμπει σ' αυτά. Θέλω να γίνω φωτογράφος. Θέλω να φυλακίζω συναισθήματα σε στιγμές. Θέλω να μαθαίνω την ιστορία κάθε μιας από αυτές τις στιγμές.

Είναι αυτό το κενό στη ψυχή μου, όταν συμβαίνουν αυτά. Σα να νιώθω ένοχη ή μπλεγμένη. Σαν σε μια άλλη ζωή να ήμουν εγώ η πρωταγωνίστρια αυτών των στιγμών. Πιθανό, σε μια άλλη ζωή. Πιθανό, σε αυτή τη ζωή. Αλλά γι' αυτό δε θα 'σουν ποτέ σίγουρος.
Βλέπω ένα κτιριο μισοπεθαμένο και αφήνω τη φαντασία μου να δει με τα μάτια αυτών των τοίχων. Σαν καθρέπτης σπασμένος. Ναρκωτικά. Βιασμός. Ποιος ξέρει, ίσως και τίποτα.

Μα αυτή η αίσθηση δε φεύγει. και μετά πατάω το κουμπάκι. Ακούγεται ένα κλικ. και η στιγμή έγινε εικόνα, και η εικόνα έγινε τέχνη. Και το μισοπεθαμένο μέρος τώρα θα ζει για πάντα.

Τα φαντάσματά του θα βρουν ηρεμία και οι ψυχές θα σωπάσουν. Θα συγχωρέσουν.

Κι εγώ, όσο πιο κοντά έρχομαι σ' αυτό το συναίσθημα, τόσο θα πείθομαι, τόσο θα ξέρω, ότι δεν θα συγχωρέσω ποτέ.

Εφιάλτες από μια άλλη ζωή...

Δεν είναι σωστό... το ξέραμε κι οι δυο από την αρχή ότι η σχέση αυτή είναι ένα λάθος. πως θα μπορούσαμε εγώ κι εσύ να είμαστε μαζί; πως θα αγκαλιαζόμασταν χωρίς να φέρνουμε στο νου μας το παρελθόν; πως θα μπορούσα να σε φιλάω χωρίς να θυμάμαι το μίσος στο βλέμμα σου;

είμαστε άλλοι άνθρωποι, μου λες. Αλλάξαμε, λες. Πάει καιρός και ό,τι έγινε μένει πίσω και ξεχνιέται, λες.

είμαστε άλλοι άνθρωποι. όμως δε παύω κάτι περίεργα βράδια να ονειρεύομαι δυο ανθρώπους πεθαμένους πια, που κάποτε μας έμοιαζαν.
Δυο ανθρώπους φριχτούς. Εκείνη είναι μια δειλή, αδύναμη. Αυτά τα περίεργα βράδυα τους ονειρεύομαι να ζουν ενάντια στη κανονική ζωή.  κι αυτή, αυτή που τη μισώ όπως ποτέ δε μισησα... αυτή λέει πάντα ναι. Πάντα συμφωνεί, κι ας μη θέλει ποτέ τίποτα. Σκέφτεται περίεργα, τη φοβάμαι. σκέφτεται ότι η ζωή της δεν έχει αξία. σκέφτεται ότι μαζί του θα καταστρέψει τη ζωή της όμως δε τη νοιάζει σχεδόν καθόλου. σκέφτεται 'δε θέλω, όχι, δε θέλω με τίποτα να το κάνω αυτό.' κι ύστερα του λέει 'εντάξει' και το κάνει. Τον αγαπάει, σκέφτεται. όμως κάπου εκεί ξέχασε να αγαπάει και τον εαυτό της. Αυτός τον αγαπούσε τον εαυτό του. αλλά αγαπούσε μόνο αυτόν. κι ύστερα όλα τελειώνουν εκεί κι αυτός φεύγει χωρίς ούτε ένα γεια, ένα φιλί, κάτι. κι αυτή μένει εκεί κι αναρωτιέται αν αξίζει τελικά να ζει.

κι εγώ ξυπνάω. κι είμαστε μαζί, είμαστε καλά, δείχνεις κάθε μέρα πως μ' αγαπάς και σ' αγαπώ κι εγώ. Ίσως όχι τόσο όσο αυτή στα όνειρά μου αγαπούσε αυτόν. ίσως ούτε κατα προσέγγιση όσο τη δική μου ζωή. εγώ ποτέ δεν θα έκανα για σένα ό,τι έκανε αυτή γι' αυτόν που αγαπούσε. εγώ σ' αγαπάω κανονικά. έντονα, αληθινά, αλλά κανονικά. κι εσύ χώνεσαι στην αγκαλιά μου και μου ψιθυρίζεις στ αυτί ότι αλλαξες. έχεις δίκιο, το ξέρω, το αποδεικνύεις κάθε στιγμή. αλλα το ξέρουμε κι οι δυο ότι αυτές οι φιγούρες που μας μοιάζουν έζησαν κάποτε μέσα στα σώματά μας.

είμαστε άλλοι άνθρωποι, λες. Μα, το ξέρεις. ποτέ δεν θα το ξεχάσω. κάποτε ήμασταν ΕΚΕΙΝΟΙ οι άνθρωποι.