Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

Καλό Καλοκαίρι..!!!


Η αληθινή μαγεία είναι τα μάτια σου όταν χαμογελάνε.

Ο μόνος πόλεμος που ξέρω είναι ανάμεσα στα ναι και τα όχι της αγκαλιάς σου.

Η μόνη αλήθεια είναι το ψέμα που με κάνει να δακρύζω.

Η αληθινή φιλία, αυτή που σβήνει ξαφνικά σαν μια καρδιά ζωγραφισμένη στην άμμο δίπλα στο κύμα.

Η μοναδική αγάπη, το πιο μισητό αντίο.

Η ευτυχία μια στιγμή φευγαλαία, σαν ένα παιδί που χάθηκε στο κόσμο των μεγάλων.

Το μεγαλύτερο ταξίδι, η γνώση που όλοι αναζητούν, βήματα ισσοροπίας σε ένα σκοινί. Παιχνίδι παιδικό, στη μέση του καλοκαιριού.

Κι εγώ, είμαι μια στάλα απ’ όλα αυτά, αρκετά να με γεμίσουν και λίγα για να δω καθαρά. Μα η αληθινή μαγεία

είναι λίγο απ’ όλα. Ξόρκι με μπόλικη ευτυχία και μια στάλα χαμόγελο. Χαμόγελο ενός παιδιού, που για φέτος τρωέι το πρώτο του καλοκαιρινό παγωτό.


Καλό Καλοκαίρι..!! :)

Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010

Αναρωτιέμαι....



Αναρωτιέμαι...

Είναι άραγε η αγάπη ανεξήγητη, ή ο τρόπος που αγαπούν οι άνθρωποι;

Κυριακή, 6 Ιουνίου 2010

Ποπ Κορν ή Nachos?



Όλη μου τη ζωή έτρωγα ποπ κορν.
Θρίλερ, ποπ κορν.
Κοινωνική, ποπ κορν.
Κωμωδία, ποπ κορν.
Τα nachos ούτε τα δοκίμασα ποτέ ούτε και είχα σκοπό.
Κάτι μου ‘κανε η μυρωδιά τους, κι έλεγα πως βρωμάνε.



Όταν γνώρισα εσένα, μ’ έπεισες να δοκιμάσω.
Και μαζί μ’ εσένα ερωτεύτηκα κι αυτά. Ξαφνικά, τα ποπ κορν έφυγαν απ’ τη ζωή μου και τα nachos γίνανε οι πιστοί μου σύντροφοι.
Έρωτας τα nachos, έρωτας.
Στην αρχή ήταν περίεργα, δεν είπα όμως τίποτα για να μη σου χαλάσω χατίρι.
Και σιγά σιγά έγιναν αγαπημένη συνήθεια κι αναρωτιόμουν πώς στο καλό την έβγαζα τόσο καιρό μ’ εκείνα τα ξερά ποπ κορν.
Δύο χρόνια, μωρό μου.
Δύο χρόνια θεωρούσα τα nachos κλάσεις ανώτερα απ’ τα ποπ κορν.





Τώρα που έφυγες μπορώ να πω και πάλι με σιγουριά ότι βρωμάνε.