Σ' αγαπώ.

Θέλω να σε πιάσω μα όλο μου ξεφεύγεις.

Ίσως να'σαι εσύ η Σκιά, τελικά.

Ίσως να'σαι κάτι περισσότερο.

Με τρελαίνεις.

Έχω τουλάχιστον ένα μυστικό που δε θα μάθει ποτέ κανείς.

Έχω τουλάχιστον έναν λόγο να μην ησυχάσει ποτέ η ψυχή μου.

Έχω κάνει τουλάχιστον μία ασυγχώρητη κι απάνθρωπη πράξη.

Έχω πει αντίο χωρίς να το εννοώ τουλάχιστον μία φορά.

Όπως όλοι.

Όχι, όχι όπως όλοι. Όπως κάποιοι.

Σ' αγαπάω.

Μη ρωτάς περισσότερα.

Δεν ξέρω λεπτομέρειες.

Σ' αγαπώ.

Άνοιξε τα μάτια σου κι αντιμετώπισέ το.

Μια μέρα θα σε αρπάξω και θα σε φιλήσω όπως κανείς δε σε φίλησε ποτέ.

Και θα το θυμάσαι για ΠΑΝΤΑ.

Και κανείς δε θα μπορέσει να υπερβεί ποτέ αυτό το φιλί.

Δεν πρόκειται να ζηλέψω ποτέ αυτούς που είναι κοντά σου.

(Ποτέ δε ζήλεψα, ποτέ δεν έπεσα χαμηλά και το ξέρεις.)

Δε ζηλεύω, γιατί καταλαβαίνω περισσότερα απ'όσα μπορείς να δεις.

Νιώθω λες κι είμαι κομμάτι της ψυχής σου: Μπορώ να δω αυτά που νιώθεις πριν ακόμα τα νιώσεις. Να σου πω τι σκέφτεσαι πριν ακόμα το σκεφτείς.

Μπόρεσα να σ' αγαπήσω πριν αναρωτηθείς τι είναι η αγάπη.

Μη μου τρομάζεις, καρδιά μου.

Ίσως να είναι όλα του μυαλού μου.

Ίσως μέχρι αύριο το πρωί να μου έχει περάσει.

Μα απόψε σε θέλω.

Πολύ.

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω...

Κάποτε η Σκιά χαμογέλασε - γιατί είχε ξεχάσει τη σκοτεινή υπόστασή της.

Το χαμόγελό της έμοιασε με χαμόγελο τρελού, και ο κόσμος απομακρύνθηκε γοργά.

Η Σκιά σταμάτησε να χαμογελά. Φοβήθηκε πως θα πληγώσει τους Άλλους, και οι Άλλοι ήταν σημαντικοί, και δεν έπρεπε να πληγωθούν.

Κάποτε η Σκιά ήταν ζωντανή. Χρώματα αλλόκοτα τύλιγαν την ύπαρξή της, και τα μάτια της αντιμετώπιζαν τα πάντα με περιέργεια παιδική και ύφος εξερευνητικό.

Κάποτε η Σκιά είπε πολλά:

Σ' αγαπώ.

Μη μ' αφήσεις ποτέ.

Σημαίνεις τα πάντα για μένα.

Φύγε.

Σε σκεφτόμουν.

...Αν σε φιλούσα;

Δε με φοβάσαι;

Άνθρωποι μεταξύ τους διαφορετικοί και άγνωστοι άκουσαν με τη σειρά τους κάποια από τα λόγια αυτά.

Όλοι τους αγαπήθηκαν εξίσου παράφορα και καθόλου.

Η Σκιά δε θα πει ποτέ ποια ήταν η Μία Αγάπη.

Της αρκεί που μπορεί ακόμα να τη θυμάται τα βράδια.

Και να πεθαίνει σιωπηλά κι ευλαβικά.

Καμιά φορά η Σκιά αναρωτιέται μήπως δεν είναι σκιά.

Μήπως η υπόστασή της είναι κάτι ισχυρότερο, ομορφότερο, πιο αληθινό.

Η Σκιά δε μιλάει πολύ πια.

Δε λέει "σ' αγαπώ".

Λέει "καλημέρα."

Δε λέει "μείνε."

Λέει "αντίο."

Και τα σημαντικά κρύβονται, και με τον καιρό ξεθωριάζουν, και σύντομα θα εξαφανιστούν.

Και τότε δε θα υπάρχει καμιλα αμφιβολία για την υπόστασή της.

Do You Want To Know A Secret?

Δε θα είμαι ποτέ αρκετή για σένα.

Δε θα χαμογελάσεις ποτέ απλά και μόνο επειδή σκέφτηκες το πρόσωπό μου, τα λόγια μου, το άγγιγμά μου.

Δε θα έχουμε ποτέ τις στιγμές που κάποτε μαζί σχεδιάζαμε.

Σε βλέπω να δέχεσαι το ένα "σ' αγαπώ" μετά το άλλο. Να πληγώνεσαι. Να πονάς γι' ανθρώπους που εμπιστεύτηκες μα που ποτέ δεν έδωσαν για σένα αυτά που μπορώ να σου δώσω εγώ.

Αυτά που ΘΕΛΩ να σου δώσω.

(Έστω κι αν είναι μόνο μια τρέλα, έστω κι αν κάνω λάθος, έστω κι αν μετανιώσουμε και χάσουμε τα πάντα.)

Ξέρω τα όριά μου. Δεν έχω το δικαίωμα να προσπαθήσω. Περιμένω τη μέρα που θα κάνεις εσύ την κίνηση.

(...Πες ό,τι θες, το ξέρω πως μια μέρα θα σε κάνω ευτυχισμένη.)

Δεν έχω απαιτήσεις.

Δε ζητώ τίποτα.

Δε με ενδιαφέρει τι είναι αυτό που βλέπεις εσύ σε μένα.

Είμαι ένας ανθρωπος παράξενος και σκέφτομαι τα πράγματα διαφορετικά απ' ότι οι υπόλοιποι.

Βλέπω σε σένα αυτό που κανείς δεν είδε.

Βλέπω όλα αυτά που θέλησες απ' τους ανθρώπους μα δε στα δώσαν.

Θέλω να στα δώσω εγώ. Θέλω να χαμογελάς.

...Το αξίζεις.

Υ.Γ. Καμιά φορά αυτά που περιμένεις και δεν έρχονται, βρίσκονται ήδη δίπλα σου.

Μα δεν κοιτάζεις.

Σούνιο.

"Δεν έχει σημασία τι γράφουμε εδώ", είχες πει.
"Εδώ μέσα δεν είμαστε εμείς, όχι, είμαστε οι άλλοι μας εαυτοί. Γι' αυτό μπορούμε να γράψουμε ό,τι θέλουμε."

"Ακόμα κι αυτά που δε θα λέγαμε ποτέ στην πραγματική ζωή", συμπληρώνω.
Κυρίως αυτά, σκέφτομαι.

Πώς ξέρεις ότι κάτι τελειώνει; Πώς ξέρεις ότι ήρθε το τέλος;
Δε σε μισώ. Ποτέ δε σε μίσησα. Ποτέ δεν έπαψα να σ' αγαπώ. Να νοιάζομαι.

Μα δε θα σε συγχωρέσω. Τ' ορκίζομαι.
Δε θα σε συγχωρέσω ποτέ, γιατί ποτέ δε θα συγχωρέσω τον εαυτό μου.

Και η απουσία σου θα είναι η τιμωρία μου για τα λάθη και των δυο μας.

"Αν ήξερες ότι θα πεθάνεις μέσα στη βδομάδα που έρχεται, ποιά στιγμή θα διάλεγες;" Σε ρώτησα και με κοίταξες παράξενα. Πάντα έκανα κάτι τέτοιες ερωτήσεις. Πάντα έλεγα κάτι anticlimatic που οι περισσότεροι θα θεωρούσαν τρελό.

Εσύ όμως θα καταλάβαινες.

"Θα προσπαθούσα να ζήσω όσο περισσότερο γίνεται" είχες πει. "Μέχρι την τελευταία στιγμή."

Καθόμασταν δίπλα στη θάλασσα, κι ήταν μια απ'τις τελευταίες φορές που σε είδα.

Χαμογέλασα κι ορκίστηκα να γράψω γι' αυτή τη στιγμή. Να την κάνω να ζήσει για πάντα.
Λες κι ήξερα πόσο γρήγορα θα χαθείς, πόσο γρήγορα θα τελείωναν όλα.

"Δε θα μ' ένοιαζε αν πέθαινα αυτή τη στιγμή." σου είχα απαντήσει. "Είναι όλα τέλεια, είμαι ευτυχισμένη, είναι η τέλεια στιγμή." Γιατί είμαι μαζί σου, κι είσαι ο άνθρωπός μου, κι αυτό μου αρκεί.

Γέμισα αυτό το blog με κείμενα για φόβους, έρωτες, αγάπες.
Αυτό είναι για μια φιλία που ποτέ δεν εκφράστηκε σωστά. (Πάντα συμπληρώναμε ο ένας τα λάθη του άλλου, πάντα ήμασταν μια ιδιαίτερη, λαμπερή παρακμή, ακόμα και στις πιο τέλειες στιγμές μας.) Αυτό είναι μόνο για σένα.

Δε θα μας συγχωρέσω ποτέ.
Κανείς απ'τους δυο μας δεν πρέπει να ζητήσει ποτέ συγχώρεση.

Μου λείπεις.
Συγγνώμη.

(Δεν είμαι εγώ, θυμάσαι; Ο άλλος μου εαυτός. Ο καλύτερος.)

Υ.Γ. Γίνε σκύλα εκεί έξω. Σε προκαλώ. Κάνε με να σε μισήσω και μίσησέ με κι εσύ κι έλα να τα τινάξουμε όλα στον αέρα και να ξεπουλήσουμε ό,τι μοιραστήκαμε όλα αυτά τα χρόνια. Σε προκαλώ να βγάλεις τον χειρότερο εαυτό σου ώσπου να πάψουμε να αναγνωρίζουμε η μία την άλλη.

Γίνε σκύλα. Δε μ' ενοχλεί. Εγώ πάντα θα ξέρω ποια πραγματικά είσαι. Έχω δει την ψυχή σου, μην το ξεχνάς αυτό. Κρυφοκοίταξα τη στιγμή που σου άνοιγα τη δική μου.

Μα δε μπορώ να στο πω...

Σε θέλω.
Μα δεν μπορώ να στο πω.

Θα'πρεπε να φύγω.
Να σ' αφήσω σ' αυτόν που αγαπάς και στη κανονική ζωή σου.

Καμιά φορά σκέφτομαι ότι για το δικό σου καλό δεν έπρεπε ποτέ να σ' έχω γνωρίσει.

Σε θέλω.

Με τρελαίνεις που δεν κάνεις τίποτα.
Υπάρχει πάντα κάποιος άλλος που θα είναι σημαντικότερος, - το έχω αποδεχτεί - και παίρνω την απόφαση να σταματήσω να θέλω, μα αυτό είναι ανόητο και δε μπορώ να σταματησω.

Δε θα σου πω τίποτα, γιατί τα όμορφα λόγια στα είπαν ήδη άλλοι. (μα αυτοί δεν τα εννοούσαν, και δε θα τα εννοήσουν ποτέ όσο εγώ.)

Δε θα σου πω αυτά που σκέφτομαι γιατί δε θα πίστευες ποτέ ότι κάποιος νοιάζεται τόσο για σένα.

Τρέμω όταν είσαι δίπλα μου. Τρέμω απ'την ανάγκη, τρέμω γιατί όταν θα φύγεις θα ανήκεις σε κάποιον άλλο και σε μένα δε θα ανήκεις ποτέ.

Σε θέλω.

Κι αν δεν το βλέπεις είσαι τυφλή.

Κι αν το βλέπεις και δε σε νοιάζει, δε πρόκειται να πονέσω, γιατί η φιλία μας θα είναι πάντα σημαντικότερη απ' αυτό.

Μα σε θέλω.

Και θα'μαι εδώ για τη στιγμή που θα θελήσεις.
Και θα σου' δώσω τα πάντα.

Θέλεις;

"Θέλεις;"

Μια ερώτηση τόσο απλή και όμορφη.

"Θέλεις;"

Εύχομαι να απαντούσες χωρίς να χρειαζόταν να ρωτήσω.

Δεν πρέπει να ρωτήσω. Φοβάμαι να ρωτήσω. Αρνούμαι να ρωτήσω.

Έχω πολλά στο μυαλό μου και ο καιρός περνάει. Μια μέρα θα αναρωτηθώ γιατί δε σου μίλησα ποτέ για όσα θα 'πρεπε να ξέρεις, μα δε θα βρίσκω καμιά απάντηση για να μετριάσω το θυμό μου.

Το θυμό μου επειδή ξεκίνησα κάτι και το άφησα στη μέση.

Το αφήσαμε στη μέση.

Εμείς.

Μαζί.

Τι πρέπει να κάνω; Τι θες να κάνω;

Κάποτε ήμουν ένας άνρθωπος βουτηγμένος στην υποκρισία και τα χαώδη μπλεξίματα ψυχής.Ένα κουβάρι από λάθη και εγωισμούς.

Αν είναι να μάθεις μόνο ένα, μάθε αυτό, γιατί αυτό είναι και το μόνο που με τρομάζει, το μόνο που μου δίνει δύναμη και το μόνο που εν τέλει έχει σημασία:

Ήμουν ένας άνθρωπος χαμένος στα λάθη του.

Και με άλλαξες.

Τώρα αυτό πώς να στο πω...

Υπήρχε μια εποχή που έγραφα γιατί αγαπούσα.

Γιατί φοβόμουν.

Γιατί ήθελα.

Γιατί δε γινόταν αλλιώς.

Γιατί το μολύβι στα χέρια μου ήταν ανάγκη και ο έρωτας στην ψυχή μου λαχταρούσε να βρει μια διέξοδο.

Υπήρχε μια εποχή που ήξερα αν αγαπώ, ή αν πρόκειται για ενθουσιασμό, ή για φιλία.

Υπήρχε μια εποχή που πίστευα πως δεν θα ξαναβρεθεί άτομο που να θέλω τόσο απεγνωσμένα να φιλήσω.

Και να μην μπορώ.

Έχω ένα τετράδιο, πια. Μόνο ένα. Και δε θα πίστευες ποτέ πως είναι και το δικό σου όνομα σ' αυτό το τετράδιο.

Δε θα πίστευες ποτέ ότι σε σκέφτομαι έτσι κι αλλιώς.

Φοβάμαι πως θα σε πληγώσω. Φοβάμαι πως θα κάνω τη λάθος κίνηση. Φοβάμαι πως ό,τι κι αν κάνω δε θα είναι αρκετό, και φοβάμαι πως έστω και για μια στιγμή σ' ερωτεύτηκα.

Θέλω να σε φιλήσω.

Θέλω να είσαι ευτυχισμένη.

Το σκέφτομαι και γελάω, γιατί πλέον δεν καταλαβαίνω ούτε τον εαυτό μου.

Κλείνω τα μάτια μου και χάνομαι σε σκέψεις που ποτέ δε θα βρουν την άκρη. Θέλω να σ΄αγκαλιάσω, μικρή μου. Θέλω τόσο πολύ να σ' αγκαλιάσω.

Φιλικά; Ερωτικά;

........Δεν έχω ιδέα.