Αγάπη;

Η Σκιά την πλησίασε αποφασισμένη.

Ποτέ δεν θα ξέρεις αν δεν προσπαθήσεις.

Αυτή δεν ήταν άλλωστε και η συμβουλή που έδινε στους άλλους;

Επιτέλους, ήταν εκεί. Τόσο κοντά της. Μετά από τόσο καιρό.

Την αρπάζει από το μπράτσο και της φωνάζει τρέμοντας, μιλώντας γρήγορα, σαν να φοβάται ότι όλα μπορεί να τελειώσουν στη στιγμή.

" πρέπει να μ' ακούσεις. Μου το χρωστάς.Αυτή τη φορά θα τα μάθεις όλα"

Η κοπέλα ακούει τη Σκιά σαστισμένη, μα γρήγορα ξαναβρίσκει την αυτοκυριαρχία της και το βλέμμα της παγώνει.

"Το ξέρεις ότι δε μπορώ. Δεν πρέπει. Φύγε."

Και η Σκιά μένει πίσω, κοιτώντας την αγαπημένη της να χάνεται για άλλη μία φορά μέσα στο πλήθος.

Θα σε ξαναβρώ μια μέρα.

Και τότε θα μ' ακούσεις. Θα τα μάθεις όλα.

Θα σου πω όσα ποτέ δεν κατάλαβες:

Για σένα,

Για μένα.

Για εμάς.

Μάθε κάτι για μένα. Απλά ρώτα με.

Ήθελα από καιρό να στο πω...

Η πραγματικότητα είναι μόνο ένας από τους κόσμους που έχω δημιουργήσει.

Φτερά.

Στον ύπνο μου πετάω, και ξέρω πως δεν είναι μόνο όνειρο.

Στον ύπνο μου πεθαίνω, και γεννιέμαι ξανά στην άυλη μορφή μου.

Την αερική, την ψυχωσική, την κάπως ταραγμένη και την κάπως έξυπνη.

Κι εκεί άλλοτε ανοίγω φτερά κι άλλοτε απλώς πετώ, χωρίς κάποια δικαιολογία.

Είναι ένας κόσμος όπου το να σ’ αγαπώ δεν είναι παράξενο.

Ένας κόσμος που νανουρίζεσαι από το άρωμά μου και που κοιμάσαι πάνω στο κορμί μου.

Αν σε φιλήσω στα όνειρά μου, γεύομαι το καλύτερο φιλί που θα μπορέσεις ποτέ να δώσεις.

Αν σ’ αγαπώ;

…Και τι πειράζει. Είναι απλά άλλο ένα όνειρο.

Το όνομά της.

Εκείνη έτρεχε γελώντας και τα μακριά μαύρα μαλλιά της χόρευαν στην πλάτη της. Κυνηγούσε εκείνον, παίζοντας μάλλον κάποιο παιχνίδι. Το κυνηγητό τους κράτησε λίγα λεπτά κι ύστερα αυτός την έπιασε από τη μέση και την έσφιξε στην αγκαλιά του.

Στην πιο απόμακρη γωνιά του ίδιου δωματίου καθόταν μια Σκιά. Έβλεπε τη σκηνή και προσπαθούσε να συγκρατήσει τις λεπτομέρειες. Αν τη ρωτούσαν, θα έλεγε πως δεν έχει ιδέα γιατί της τράβηξε τόσο πολύ την προσοχή. Όμως τα μάτια της Σκιάς καρφώθηκαν στο πρόσωπο της κοπέλας και ξάφνου ένιωσε κάτι παράξενο.

Έπρεπε να μάθει το όνομά της.

Πήρε μέρες να την πλησιάσει. Σε κανέναν ποτέ δεν είπε πως την πόθησε προτού ακόμα της μιλήσει για πρώτη φορά. Γνωρίστηκαν με μία πρόφαση πειστική και σύντομα γίνανε αχώριστοι. Η Σκιά ήταν πρόθυμη να αντέξει την αγάπη εκείνης για κάποιον άλλο. Ήξερε τη θέση της. Ήθελε μόνο να είναι εκεί. Για πάντα.

Είχε μάθει το όνομά της.

Εκείνη γνώρισε πολλούς στη ζωή της, έκανε διάφορες σχέσεις και τελικά βρήκε τον άνθρωπο με τον οποίο θα μπορούσε να μοιραστεί τα πάντα.

Και η σκιά εκεί.

Να κοιτά πια από μακριά, να προσεύχεται για μια ευτυχία ξένη, να τρέφεται με κρυφά βλέμματα της γυναίκας που κάποτε - για τόσο λίγες στιγμές - κατάφερε να έχει.

Τώρα εκείνη χτίζει τη ζωή της.

Κι η σκιά πρέπει να ξεχάσει το όνομά της. Για πάντα.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Υ.Γ. Βλέπω όλες τις αναρτήσεις σας, και ζητώ συγνώμη αν δε σας γράφω coms τόσο συχνά αυτόν το καιρό, αλλά η υπερβολική δουλειά μου αφήνει πια ελάχιστο ελεύθερο χρόνο. Παρολαυτά δε χάνω ούτε ένα κείμενό σας. Καλή σας μέρα :)

Λόγια αγάπης

Μέσα μου κρύβω λόγια αγάπης… όμορφα, γλυκά, αβάσταχτα, όλα προσεκτικά διαλεγμένα. Γεμάτα με έρωτα, γεννημένα από πάθος και πόνο, βγαλμένα από μια αέναη, ατέλειωτη εξάρτηση.

Και μετανιώνω που δεν τα ξεστόμισα ποτέ όταν τα ένιωθα.

Λόγια σαγηνευτικά, ψίθυροι φωτιάς καταδικασμένοι να ζήσουν μόνο στο χαρτί, στη σκέψη, σαν ιδέα, γιατί πια η ψυχή μου δεν έχει κανέναν να αγαπήσει.

Αναρωτιέμαι 3

Δεν υπάρχει τίποτα πιο γελοίο, και ταυτόχρονα πιο θλιβερό, από έναν ανώριμο άνθρωπο που μόλις ερωτεύτηκε.

Για κάποιο Βιβλίο

Θα σε υπηρετώ σαν να είσαι ο Θεός μου, μα μόνο μέχρι να γίνω εγώ Θεός του εαυτού μου.

Χαϊδεύω τις σελίδες σου, μπαίνω μέσα τους, γοητεύομαι από τις ιδέες σου, από την ίδια σου την ύπαρξη.

Θέλω να μιλήσω για σένα, μα σε σέβομαι τόσο πολύ: δε βρίσκω λόγια κι έτσι δε λέω τίποτα.

Πως ξεκίνησες τη Δημιουργία σου;

Πως συνέλαβες την ποιητική συνοχή αυτού του θαύματος, που τώρα κρατώ στα χέρια μου;

Θα σε φτάσω ποτέ; Θα μου δοθεί ποτέ η δύναμη, η έμπνευση, η εξάρτηση;

Θα γίνω ποτέ ιδανική έστω για έναν;

Πήρες λέξεις, εικόνες, ψιθύρους ψυχών και τα έπλεξες δημιουργώντας το Τέλειο.

Χρησιμοποιώντας τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούν όλοι, πάντα, κι όμως κανείς δε μπόρεσε να τις ταιριάξει όπως εσύ.

Δε θέλω να διαβάσω την τελευταία σου σελίδα, δε θέλω να μάθω το τέλος σου.

Κλείνω το σκληρό εξώφυλλό και αγγίζω με τα δάχτυλά μου τις λέξεις του τίτλου σου.

Χαμογελώ.

Δε ξέρω αν υπάρχει θεός, μα όσο υπάρχουν συγγραφείς και ποιητές, μπορώ να ελπίζω.