Συναισθηματισμοί

Γίνομαι συναισθηματική.
Το ξέρεις πως δεν πρέπει.
Γιατί αγαπώ τόσο τα πισωγυρίσματα;
Πού με οδηγεί η απάθεια που τόσο με γοητεύει;

Μου λείπεις τόσο που πονά η ψυχή μου.
Εσύ, που δεν έχεις μορφή, που θα ήσουν οτιδήποτε, αν δεν ήσουν το τίποτα.
Η απουσία σου από τη ζωή μου αφήνει ένα κενό που προχωρά στο πλάι μου, δίχως εξέλιξη, δίχως συναναστροφή με το περιβάλλον. Είσαι εδώ και δεν είσαι. Στη φαντασία μου συμπορευόμαστε ακόμα. Στην πραγματική ζωή, δεν έχω ιδέα που είσαι. Τι κάνεις.

Εύχομαι να'σαι καλά.
Αναρωτιέμαι, και δεν είναι από ενδιαφέρον. Είναι περιέργεια. Ένα κομμάτι μου απαιτεί να έχει ακόμα το δικαίωμα να ξέρει. Θέλω να ξέρω τα πάντα για σένα. Όπως ήξερες κι εσύ για μένα. Μα εσύ δεν έχεις πρόσωπο, δεν έχεις μορφή, κι όσο κι αν σε κοιτώ, δεν είσαι εσύ που ξέρω, μα μια ανάμνηση, που εξελίχθηκε αλλού, με άλλο τρόπο, σε έναν άνθρωπο άγνωστο σε εμένα.

Γίνομαι απαθής.
Ψάχνω να βρω -  σε ποιόν απευθύνομαι, τι θέλω να πω, τι με βασανίζει. Προχώρησες. Καμιά φορά με ευχαριστεί αυτό. Καμιά φορά σε μισώ που δεν επέστρεψες. Έπρεπε να το έχεις κάνει, και στο κρατάω. Πάντα θα στο κρατάω. Δεν έπρεπε να χαθείς.

Από την άλλη, δεν έμαθα ποτέ την πλευρά σου. Ίσως και να μου άξιζε.
Σε μισώ γι' αυτό. Σε μισώ γιατί ένα κομμάτι μου σ' αγαπά σαν να μην πέρασε μια μέρα, και είμαι εδώ, με ανοιχτά τα χέρια, για τη στιγμή που θα το θελήσεις.

Δεν ξέρω πού απευθύνομαι.
Είσαι μια παλιά φίλη που χώρισαν οι δρόμοι μας;
Είσαι ένας αγαπημένος που δεν πάλεψα να κρατήσω κοντά μου;
Είσαι μια αγαπημένη που βρήκα και έχασα πολλές φορές;
Είσαι ένας άγνωστος, που όσο κι αν λαχτάρησα, δε γνώρισα ποτέ;
Ψάχνω να βρω, πού απευθύνομαι.
Ποιο είναι αυτό το άτομο, ποια είναι αυτή η αίσθηση που μου λείπει.

Είπα ψέματα.
Δε σε μισώ που χάθηκες.
Δε σε κατηγορώ που έσβησες από εδώ για να εμφανιστείς κάπου αλλού.
Είναι από τα πράγματα που συμβαίνουν και θα φερθώ αξιοπρεπώς.

Γίνομαι παράξενη.
Είναι οι στιγμές που γίνομαι εγώ, και εσύ τις ξέρεις αυτές τις στιγμές - ή τις ήξερες - και η σιγουριά πως θα καταλάβεις τα όσα λέω με κατακλύζει, και θα συνεχίσω να είμαι ευτυχισμένη που θα διαβάσεις αυτές τις γραμμές, ώσπου να γίνω και πάλι συναισθηματική, απαθής, σωστή, και να αιστανθώ ντροπή για τα πισωγυρίσματα που κάνω εγώ. 
Τα ολόδικά μου. 

Καμιά φορά...

Συνήθιζα να θεωρώ κάποιους ανθρώπους όμορφους και κάποιους άσχημους.

Χάζευα τα άγνωστα πρόσωπα στα τρένα.

Αυτή η κοπέλα είναι πανέμορφη.

Είναι πολύ μεγάλος για να φοράει τόσο έντονα ρούχα.

Αυτό το χτένισμα είναι άσχημο.

Αυτό το χαμόγελο είναι γοητευτικό.

Οι περισσότεροι μπαίνουν σ' αυτή τη διαδικασία ασυναίσθητα.

Έτσι σχηματίζεται η "προσωπική προτίμηση".

Τι είδους άνθρωποι σε έλκουν εμφανησιακά.

Ποια χαρακτηριστικά σε απωθούν.

Έχω αλλάξει.

Σκέφτομαι ότι δε γνώρισα ποτέ κάποιον άσχημο άνθρωπο.

Σκέφτομαι ότι είναι όλοι υπέροχοι.

Αν παρατηρήσεις τα πρόσωπά τους - όλων αυτών των άγνωστων ανθρώπων - θα το δεις.

Πως τα μάτια τους έχουν πάντα μαγεία.

Αν τους χαρίσεις ένα χαμόγελο θα στο ανταποδώσουν - αν όχι αμέσως, αν όχι μπροστά σου, τότε σίγουρα όταν δε θα είσαι εκεί.

Έμαθα κάτι.

Έπρεπε να το ξέρω χρόνια πριν.

Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σου κρατά κρυφό το ποιός είσαι, μα συμβαίνει.

Έμαθα ποια είμαι.

Τα κομμάτια του χαώδους παζλ συνδέθηκαν και τα σκόρπια στοιχεία βρήκαν το νόημά τους.

Όλα τα σπίτια κρύβουν μυστικά, μου έλεγες.

Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται εκεί έξω, μου έλεγες.

Εύχομαι να μην ήξερα.

Μα κάτι έχει αλλάξει - ολοι έχουν μυστικά, κι ίσως τα μυστικά να είναι άσχημα.

Μα ξαφνικά δε μπορώ να δω τίποτα άσχημο, σε κανέναν.

Τι ανόητο πλάσμα, ο άνθρωπος.

Θέλει να βιώσει το σοκ, την απάτη, και μόνο έτσι είναι ικανός να δει και την ομορφιά.

Ίσως αυτή να είμαι απλά εγώ.

Ίσως κάποιοι είχαν την ικανότητα να βλέπουν την ομορφιά απ'την αρχή.

Μα εγώ ήμουν πάντα άνθρωπος δύσκολος και συχνά εγωίστρια με όλους τους λάθος τρόπους.

Δεν ξέρω αν πρέπει να πω σ' ευχαριστώ ή σε μισώ.

Δεν ξέρω αν πρέπει να είμαι ευγνώμων ή θυμωμένη.

Μου είπες το Μυστικό, και πέρασα τις επόμενες μερικές μέρες ανακυκλώνοντάς το στο μυαλό μου.

Ένιωσα πιο δυστυχισμένη από ποτέ.

Θέλσα να μην είχα γεννηθεί.

Μίσησα τα πάντα.

Κι ύστερα τα αγάπησα απ'την αρχή.

Και είμαι πιο ευτυχισμένη από ποτέ.

Είναι όλα όμορφα, ξέρεις.

Είναι όλα μαγικά...

"Γυναίκα μεγαλείο, αν αληθεύουν όσα λεν γι' αυτή..."

ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ: Αν μ' αγαπάς, αλήθεια, πες μου πόσο.

ΑΝΤΩΝΙΟΣ: Όταν τη λογαριάζεις με το ζύγι, η αγάπη βγαίνει στη ζητιανιά.

ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ: Θα βάλω να χαράξουν σύνορο ίσαμε εκεί που επιθυμώ να μ' αγαπάς.

ΑΝΤΩΝΙΟΣ: Τότε θα πρέπει νάβρεις νέο ουρανό και νέα γη.

(Αντώνιος και Κλεοπάτρα, Σαίξπηρ)

Αγαπητή Κ.

Γίνομαι συναισθηματική, και δεν πρέπει.

Πρέπει να είμαι δυνατή.

Έφτασα μέχρι την πόρτα σου, σήμερα.

Ήμουν έτοιμη να χτυπήσω, μα έφυγα.

Δεν πρέπει να γυρίσω πίσω.

Δε θα με συγχωρέσεις ποτέ μέσα σου, αυτό το ξέρω.

Δε θα μπορέσεις ποτέ να σκεφτείς τις κοινές στιγμές μας χωρίς πικρία.

Αθέτησα την υπόσχεσή μου, σε άφησα.

Σε πρόδωσα.

Δε ζητώ τίποτα, δε ζητώ κατανόηση, όχι.

Ξέρω πόσο πονάς.

Ξέρω πόσο θα προσπαθήσεις να πείσεις τον εαυτό σου ότι όλα είναι καλά και πάλι, σαν να μην πέρασα ποτέ από τη ζωή σου.

Πως θα τα θάψεις όλα μέσα σου.

Σ' αγαπάω.

Αυτό πάντα θα βρίσκω ένα τρόπο να στο λέω.

Και κάθε φορά που θα τ' ακούς θα με μισείς και λίγο περισσότερο.

Πρέπει να σε ξεχάσω.

Ζαλίζομαι...

Για σένα.

Και πώς να μπορέσω να στο πω;

Πώς να σε προδώσω;

Πώς να σβήσω για πάντα τα όσα πιστεύεις;

Ξέρω ότι πίστεψες στους ανθρώπους, ξέρω ότι δε φαντάστηκες ποτέ την προδοσία μου.

Η δική σου ήταν καθημερινή, κι ας μην το κατάλαβες ποτέ, κι ας μην έφταιξες ποτέ.

Δεν μπορώ να σε αναγκάσω να μ' αγαπήσεις.

Δε μπορώ να σταματήσω να σ' αγαπώ.

Δε μπορώ να πάψω να νιώθω το Λάθος, μα δεν ξέρω πότε ακριβώς έγινε.

Ήταν όταν σκέφτηκα για πρώτη φορά πως είσαι όμορφη;

Ήταν η πρώτη φορά που σε φίλησα;

Ήταν η πρώτη φορά που σου είπα ψέματα προκειμένου να σε κρατήσω κοντά μου;

Όταν σε αγάπησα;

Όταν σε μίσησα;

Όταν σε αγάπησα ξανά;

Όταν κοιμήθηκες στην αγκαλιά μου, ψιθυριζοντας "είμαι δική σου";

Ήρθε η στιγμή να φύγω.

Όσοι με ξέρουν καλά θα καταλάβουν.

Πάντοτε έχτιζα σχέσεις όμοιες με έργα τέχνης: πανέμορφες, παράλογες, διαστροφικές.

Πάντα διέλυα ό,τι σημαντικότερο είχα όταν έφτανε στο απόγειό του, στην καλύτερη στιγμή του.

Η καλύτερη λύση, για να μην το δω ποτέ να καταστρέφεται.

Μη με μισήσεις που σ' αφήνω.

Δε μπόρεσα ποτέ να είμαι το άτομο που γινόμουν όταν ήμουν κοντά σου.

Αυτό το τέλειο, ειλικρινές, ευχάριστο πλάσμα που ξέρει να περνάει καλά και να νοιάζεται πάντα για τους άλλους.

Δεν έμαθες ποτέ ποια είμαι.

Γιατί μαζί σου ήμουν ό,τι καλύτερο γνώρισα.

Γιατί εσύ με έκανες έτσι.

Και σ' ευχαριστώ.

Μα ήρθε η στιγμή να σε ελευθερώσω από τα δεσμά μου.

Ήρθε η στιγμή να αναπνεύσεις.

Να σταθείς στα πόδια σου.

Και να αφήσεις μια ταλαιπωρημένη ψυχή σαν τη δική μου για έργα πιο δύσκολα, πιο δυσνόητα, πιο επικίνδυνα.

"Δεν είμαι εγώ γι' αυτά", είχες πει.

Δεν είσαι.

Ένα κομμάτι μου πεθαίνει στην αποχώρησή σου.

Μα τα λόγια είναι περιττά, καρδιά μου.

Τα ξέρεις ήδη όλα.

Καλό σου ταξίδι -- μακριά μου.

Dear Mirror...

Ξέρεις εσύ.

Πάντα ήξερες.

(Δε σε φοβάμαι, όχι. Μπορείς να με κάνεις ό,τι θες κι εγώ θα παραμείνω εδώ, γιατί είσαι ο μόνος τρόπος να ζήσω.)

Κοιτάζω το πρόσωπό μου στον καθρέφτη. Καθαρίζω με την παλάμη τους υδρατμούς και κοιτώ βαθιά μέσα στα μάτια μου.

Μπορεί και να φοβάμαι. Ναι, εαυτέ μου, μπορεί να χάνω το μέτρημα.

(Ποιά είναι τα σωστά, ποιά είναι τα λάθη, ποιά τα γεγονότα, ποιά τα όνειρα.)

Σε κοιτώ κι αναρωτιέμαι ποιά δύναμη σε βοήθησε να φτάσεις ως εδώ και ποιά κατάρα σε έσπρωξε μακριά απ'όσα ποτέ δεν μπόρεσες.

Κάποτε σε μίσησα.

Μετά σε λάτρεψα.

Ίσως και να σε ξέχασα, μερικές φορές.

Τώρα είσαι εδώ και με πιάνεις απ'το λαιμό, εσύ, η βαθύτερη συνείδησή μου, και δεν έχω άλλη επιλογή παρά να αναλογιστώ την αληθινή σου Μοίρα και τα αληθινά σου Αμαρτήματα.

Κάποιος μου είχε πει πως είσαι δαίμονας.

Κάποιος άλλος υποστήριξε πως τίποτα δεν είναι αληθινό παρά μόνο τα μυστικά σου.

Σε κοιτώ με περιέργεια, σα να σε βλέπω πρώτη φορά.

Ξέρω το όνομά σου, ξέρω τις πράξεις σου, ξέρω τις σκέψεις σου.

Μα δεν έχω ιδέα ποιός είσαι.

Φοβάμαι αυτό που μπορεί να θελήσεις αύριο.

Τρέμω τις ιδέες σου που είναι πάντα καταστροφικές και αλλόκοτες, σαν παραμύθι ψυχεδελικό ή σαν ιστορία παραλλαγμένη.

Τα σχέδιά σου ποτέ δεν πιάσαν τόπο.

Σε οδήγησαν όμως σε μονοπάτια καινoύργια και πάντα την γλίτωνες με μια νέα εμπειρία.

Πολλά τα κομμάτια του παζλ.

Πολλοί οι άνθρωποι.

Κουτιά κρυμμένα καλά, κάτω από κρεβάτια, πίσω από βιβλία.

Πάτα σε έκρυβα απ'τους άλλους γιατί ήσουν Αλλιώς.

Σύντομα θα μας καταλάβουν.

Σύντομα θα πρέπει να βρεις ένα ψέμα και μια δικαιολογία.

Ξέρεις εσύ.

Τα'χεις μάθει καλά αυτά.

Έχουν τρυπώσει στο πετσί σου και σ' έχουν κάνει θύμα τους, γιατί εξαρτάσαι.

Γιατί είσαι Αλλιώς και αν κάποιος το καταλάβει θα πρέπει να χαθείς.

Ή να το αντιμετωπίσεις.

Ζωγραφίζω με το μυαλό μου μια καρδιά και βρίσκω μέσα της ονόματα πολλά και μπερδεμένα.

Δε τους είπα ποτέ να ριζώσουν εδώ, ποτέ δεν είχαν το δικαίωμα.

Ανοιγοκλείνω τα μάτια και αντιμετωπίζω το άγνωστο βλέμμα του καθρέφτη μου για άλλη μία φορά.

Τα μυστικά είναι μυστικά και η ζωή ζωή. Τίποτα δεν έχει θέση μέσα στο άλλο, γιατί τα μυστικά είναι θάνατος, μα είναι ταυτόχρονα ο μόνος θάνατος που μπορεί να σε σώσει απ'την ίδια τη ζωή.

Ο μόνος θάνατος που μπορεί να σε σπρώξει ξανά μέσα στον κύκλο της καθημερινότητας, αφού σου δώσει πρώτα γνώση.

(Γνώση που έχεις μόνο εσύ, γνώση που σου δίνει δύναμη, γνώση που θελοντας και μη σε κάνει, τελικά, Αλλιώς.)

Μη με φοβάσαι.

Ποτέ μη φοβηθείς.

Ξέρω καλά ποια είμαι.

Κι αν κάποια κομμάτια του παζλ τα πετώ, είναι μονάχα για να βάλω στη θέση τους άλλα.

Πιο ταιριαστά.

Περιέργεια.

Αγαπητή Κ.

Δεν ξέρω τι περιμένεις από μένα.

Δεν ξέρω πως μπόρεσες να με προδώσεις.

Σου έδωσα τα πάντα κι εσύ κατάφερες να μου πάρεις ακόμα περισσότερα.

Δε σε μισώ.

Είναι όλα ένας εφιάλτης.

Δεν μπορεί να το έκανες αυτό.

Εσύ δε θα το έκανες ποτέ αυτό.

Σε μισώ.

Κάποια μυστικά πρέπει να μένουν κρυμμένα.

Για το καλό σου.

Για το καλό μας.

Δεν ξέρω πώς μπόρεσες.

Εκμεταλλεύομαι την κατάσταση και σε φιλώ.

Δεν έπρεπε να ξέρεις.

Δεν έπρεπε ποτέ να δεις την αδύναμη πλευρά μου.

Με ρωτάς αν θα σε μισήσω.

Με ρωτάς αν θα μείνω για πάντα δίπλα σου.

Μπορεί να είμαι ανόητη που σ' αγαπάω.

Μα δε θα άλλαζα για τίποτα στον κόσμο αυτή την ανοησία.

Λίγο πριν μάθω τι έκανες, σου υποσχέθηκα πως δε θα σου πω ποτέ ψέμματα. Πως δε θα σε πουλήσω ποτέ. Πως δε θα σε αφήσω ποτέ μόνη.

Τώρα καταλαβαίνω πως πρέπει να ακουγόμουν.

Τώρα καταλαβαίνεις κι εσύ.

Γιατί τώρα με ξέρεις κι εσύ στο βαθμό που σε ξέρω εγώ.

Δεν είμαι αφελής, θυμήσου το αυτό.

***

"Αυτό είναι το ημερολόγιό μου."

"Ωχ! Και τι γράφεις;"

"Διάφορα πράγματα. Τα γράφω σαν επιστολές. Αγαπητέ τάδε, αυτό. Αγαπητέ ταδε, εκείνο. Γράφω και για σένα εκεί."

"Τι γράφεις για μένα;"

"Δεν πρόκειται να σου πω."

Το ξανατοποθετώ στο ράφι και βλέπω το βλέμμα σου να ακολουθεί το τετράδιο.

Με πιάνει ένας φόβος ότι μια μέρα θα απαιτήσεις να στο διαβάσω.

Ξέρω ότι κάποια μέρα, με κάποιο τρόπο, θα το διαβάσεις.

(Δεν περίμενα ποτέ να το κάνεις κρυφά.)

Μα εκείνη τη μέρα κοίταξα τα μάτια σου, κι ευχήθηκα όταν έρθει η στιγμή, να είμαι έτοιμη να σου μιλήσω ανοιχτά.

Να πάψω να είμαι δειλή.

Η περιέργεια σκοτώνει, λένε.

Ίσως πράγματι να σκοτώνει.

Να σκοτώνει την αξιοπρέπεια, τα ιδανικά, την εμπιστοσύνη.

Με έχεις αδειάσει, καρδιά μου.

Σήμερα με έκανες κομμάτια.

Μα την αγάπη μου τίποτα δεν μπορεί να τη σκοτώσει.

Σου είπα ότι σε θέλω δίπλα μου και δεν το παίρνω πίσω.

Λυπάμαι.